zondag 30 november 2008

December hallelujah

Alweer de laatste dag van november!
December oh nee.
Sinterklaas kunnen we deze keer met een gerust hart overslaan.
Maar dan, hou je vast
Kerstmis.
Geen ontkomen aan, moet gevierd.
All dressed up

En tot slot, het allerergst, Oudjaar.
Prepare myself for a war
And I don't know what i'm doing this for

dreaming of
coconut skins
listening damien

maar
na nieuwjaar
is t leed weer geleden
en ligt letterlijk een nieuw jaar voor ons
time is contegious
and everybody is getting old

Verder wens ik iedereen die dit leest hele fijne en mooie feestdagen!
Laat je vooral niet afleiden door mijn ietwat zwartgallige kijk op december.

zaterdag 29 november 2008

Schrijven

Iedereen kan schrijven. En dan bedoel ik niet alleen dat je een pen weet te hanteren en iets leesbaars produceert maar ook dat je een samenhangend stukje kunt schrijven. Op school hebben we allemaal geleerd om iets van dien aard op papier te zetten. Wie herinnert zich niet het befaamde opstel. De schrik van iedere middelbare scholier zou ik bijna zeggen. Niet voor iedereen was het een bezoeking maar voor velen wel. Kreeg je een stuk of vijf onderwerpen waar je uit mocht kiezen. Nou en dan was het schrijven geblazen. Verder was er weinig aandacht voor didactiek. Hoe pak je dat nou aan was een vraag waar we hevig mee worstelden. De meesten van ons dan. Want je had natuurlijk van die toptalentjes die hetspontaan zonder veel begeleiding wel konden. Uiteindelijk was het allemaal voorbereiding op het eindexamen waar je weer zo'n goed onderbouwd doch ook creatief epistel diende te produceren.

Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik daarna de gelegenheid gekregen heb mijn schrijfvaardigheid op een andere manier te ontwikkelen. Hoe dan? Zelf denk ik altijd door het veel te doen maar dat is niet helemaal waar. Vaak is het moeilijk om precies aan te geven hoe je iets geleerd hebt. Welke processen daaraan ten grondslag liggen. Nu zijn er onderwijskundigen die dat wel weten te ontrafelen en daar kunnen wij dankbaar gebruik van maken. En ja ik ben ook opgeleid om het vak Nederlands te doceren. Tijdens die opleiding heb ik alle elementaire kneepjes van het schrijven geleerd. Tenslotte was het de bedoeling dat wij dat we over gingen dragen aan die arme stumpers op de middelbare school. Bij mij is dat er nooit van gekomen.
Toch was het geen weggegooide tijd want ik heb er wel leren schrijven en misschien nog belangrijker dat ik het leuk vind om te doen.
En nee ik ga hier geen cursus geven!
Dus als je mij nu vraagt hoe word ik schrijver dan zeg ik je, go practice maar zorg dat je een goede basis hebt. (maar dat geldt voor vele zaken in het leven). En het kost je wel een paar jaar!

vrijdag 28 november 2008

Blind

Vraag jij je ook wel eens af hoe het is om blind te zijn. Sinds het zien van de film Blindness, is deze vraag voor mij weer actueel. Beklemmend en akelig vond ik het. Maar dat kwam ook wel door de manier waarop een en ander verbeeld werd.
Kort samengevat komt het hier op neer: iedereen wordt blind door een virus behalve één vrouw. Zij blijft zien. Het grootste deel van de film zien we drie groepen mensen die in quarantaine proberen te overleven. En ik kan je vertellen dat is geen pretje, viezigheid alom en de laagste emoties komen boven drijven bij deze luitjes. Op een dag weet de vrouw samen met een groepje te ontkomen en dan ontdekt ze dat het buiten net zo'n chaos is. Verdwaasd dwalen blinde mensen door de stad. Auto's en bussen zijn verongelukt, het verkeer ligt stil, de supermarkt is geplunderd. Kortom totale anarchie. Aan het einde van de film gloort er hoop. Een van de blinden bemerkt dat hij weer kan zien. Opgelucht verlaten wij daarna de bioscoopzaal. Is het toch nog goed gekomen. Dat is tenslotte wel wat we willen bij de film.
Maar goed het zet je wel aan t denken. Wat nou als dit scenario realiteit wordt?
Kijk als je er nuchter over nadenkt weet je dat het niet kan. Zelfs al zou een virus deze vorm van blindheid veroorzaken dan nog krijgt niet iedereen het. Of kreeg iedereen vroeger de pokken of de pest? Of tegenwoordig aids? Dus daarover geen zorgen. Het zal niet echt gebeuren.

En wat als het wel gebeurt dat iedereen blind is. Dan hebben we een groot probleem denk ik. Het zou mij niet verbazen dat we in dat geval als individu en als soort ten dode opgeschreven zijn. Ik kan me ook niet goed voorstellen wat het met je doet als van de een op de andere dag niets meer ziet. Zou dat echt zo gaan? Misschien gaat je gezichtsvermogen wel beetje bij beetje achteruit. Dan heb je iig de tijd om je aan te passen. En als dat niet gebeurt, tja dan knal je overal tegen aan, je struikelt enz. Waarschijnlijk ga je meer op de tast leven. Stel je wilt een bepaald kledingstuk aantrekken maar je kunt niet meer zien wat je uit de kast haalt. Blijft over je gevoel. Je weet nog hoe die bloes of dat vest aanvoelde. Aan de hand daarvan kun je dan je garderobe bij elkaar sprokkelen. Hoop maar dat je er dan een beetje toonbaar uitziet. Maar ach what the heck, je ziet het zelf toch niet.
Lastiger wordt het natuurlijk om iets nieuws te kopen. Ook hier brengt je tastzin weer uitkomst want je voelt wel of iets van gladde stof is bijvoorbeeld of van wol. Daarbij kun je je in gedachten voorstellen hoe dat kledingstuk er ongeveer uitziet, dat weet je nog uit de tijd dat je nog zag.
Kijk en dan hebben we het alleen nog maar over je aankleden gehad. Maar zo gaat het met alles wat je doet. Ik denk wel dat in het begin alle klusjes veel langer duren dan je gewend was. Maar dat is tijdelijk, je kunt veel leren en je aanpassen aan de gewijzigde omstandigheden. Een ander verhaal wordt het als iedereen een beetje op de tast moet leven. Da ga nie goed nie.
Wat is de moraal van dit verhaal?
lees het boek Blindness van Jose Saramago nu het nog kan!

zaterdag 22 november 2008

Muizen

Eindelijk. Ze zijn weg. De muizen die bivakkeerden op mijn zolder.
Twee jaar geleden begon de ellende. Ik was net verhuisd.
Soms hoorde ik een doffe plof op het plafond gevolgd door een razendsnel getrippel. Ik schrok me wezenloos. Nooit eerder meegemaakt. Ja wel als klein kind tijdens logeerpartijtjes bij mijn twee oud tantes. En bang dat ik dan was. Hoorde ze ritselen en razen achter de muur naast mijn bed. Rechtop zat ik. Om mijn angst te bezweren ging ik liedjes zingen.
Ik vermoed dat deze oude angst weer wakker geworden is. Midden in de nacht knagend ongedierte boven je hoofd is geen pretje. Om maar te zwijgen van de gedachte aan de schade die die krengen aanrichten.
Maar nu heb ik ze eronder. Het heeft lang geduurd en veel moeite gekost. Eerst zelf geprobeerd met korrels van de doe het zelfwinkel de beesten het zwijgen op te leggen. Dat hielp even, ik vond een paar dooie muizen. Het voordeel van die korrels is dat ze helemaal uitdrogen. In feite bloeden ze dood door het bloedverdunnend middel dat erin zit. Dus ze gaan niet stinken, das toch mooi meegenomen. Nee dat is niet zielig, dan moeten ze maar ergens gaan wonen en mij niet lastig komen vallen.

Toen mijn acties niet het gewenste resultaat opleverden, heb ik mij tot de daartoe geëigende instanties gewend. De gemeente en de GGD, als ook de verhuurder van de woning. Maar steeds nul op het rekest. Tegenwoordig doen ze daar niet meer aan mee, aan ongediertebestrijding. Ja ik kreeg het telefoonnummer van een bedrijfje uit Hoorn dat ongedierte bestrijdt. Dus die ingeschakeld. Na mijn belletje kwam er dezelfde week een man langs die mijn zolder grondig inspecteerde. Na het plaatsen van een aantal doosjes met alweer korrels liet hij mij achter in de overtuiging dat het nu snel afgelopen zou zijn. Maar niet nadat hij mij gewaarschuwd had dat ik alle kieren en openingen waar ze door naar binnen kunnen glippen moest afdichten. Wist de man wel wat hij daar opperde? Dat was schier onbegonnen werk in dit pand. Ik zou niet weten waar te beginnen. Na drie weken meldde hij zich weer met de vraag of ik al veranderingen bemerkt had. Nou niet echt, meneer. Dus hij naar boven om de doosjes in ogenschouw te nemen. Hij was niet ontevreden. De muizen hadden er van gegeten. Maar verder waren er geen lijken te bekennen. De doosjes werden a raison van 50 euro bijgevuld en hij ging weer. Tja dacht ik dat kan ik zelf ook wel die doosje bijvullen. Alleen had ik niet zulke giftige korreltjes als meneer. Kijk en daar zit nou net de crux in dit verhaal. Het draait allemaal om de mate van giftigheid. Via Internet kwam ik er achter dat alleen het vliesje van de haverkorrels gif bevat. En verdomd je vraagt je af hoe ze het weten die krengen maar ze laten dus die buitenkant liggen. Zwaarder geschut was nodig want de in wanhoop geplaatste muizenvallen wisten ze feilloos te ontwijken. En de door de verhuurder geplaatste muizenroosters aan de buitengevel hielpen ook niet afdoende. Zo langzamerhand was ik ten einde raad. Als die beesten niet weg gaan dan ga ik zelf verhuizen dacht ik ontredderd. Een firma uit Aalsmeer bracht toen uitkomst met een middel dat alleen door mensen met een vakdiploma ongediertebescrijding gebruikt mag worden. Dus ik flux mijn diploma geshowd en naar huis met een grote bus nieuwe ja wel korrels. En ik weet niet wat er sindsdien gebeurt is maar ik heb geen last meer van muizen.

vrijdag 21 november 2008

Schoonheid

Beauty is in the beholder's eye. Zo is het maar net. Voordat je het weet struikel je er over. Schoonheid ligt op straat. Tenminste als je er oog voor hebt. Waar ik eigenlijk naar toe wil is de fysieke schoonheid van mensen. Die heeft namelijk een enorme aantrekkingskracht. Heb je wel eens meegemaakt dat je helemaal ondergedompeld werd in een gevoel van gelukzaligheid bij het aanschouwen van een mooie vrouw of man. Nou ik wel. Kan overal gebeuren thuis, op straat, in de trein, op je werk. Ik geniet ervan en kan mijn ogen er meestal niet van af houden. Nee ik ga hier niet beschrijven hoe die mensen er precies uitzien. Dat voert te ver. Stel dat iemand zich in mijn beschrijving herkent. Heb ik de poppen aan 't dansen.

Rust op mij de schone taak om te analyseren waarom ik iemand mooi, knap, en/of aantrekkelijk vind. Kijk voor een groot deel zit dat in de jeugdigheid die iemand uitstraalt. Want laten we wel wezen, wat zie je liever een fris glanzende appel of een rimpelig uitgedroogd exemplaar? Zo is het met mensen ook. Klinkt hard maar het is wel zo. Dan kun je honderd keer roepen dat rimpels iemand een mooi want doorleefd uiterlijk geven, mij krijg je niet zo gek. Geef mij maar een frisse appel.
Verder zijn het de juiste proporties die iemand een schone aanlbik geven. Een grote neus, ogen die ver uit elkaar of juist heel dicht bijeen staan bijvoorbeeld willen nog al eens debet zijn aan het verstoren van de schoonheid. Maar niet getreurd, echte schoonheid zit van binnen. Ook niet waar, echte schoonheid zit wel degelijk aan de buitenkant. Wel kan iemand die niet beschikt over een uiterlijk dat voldoet aan het schoonheidsideaal toch schoonheid uitstralen. Maar dat is wel iets anders. Bovendien wordt onze blik gekleurd door het al dan niet op andere wijze bekoord worden door de betreffende persoon. Waarmee ik maar wil zeggen dat als je iemand graag mag of van iemand houdt, je die persoon mooier vindt dan de optelsom van uiterlijkheden soms rechtvaardigt.
Hoewel is het feit dat je je tot iemand aangetrokken voelt, niet ook bepaald door iemand's fysieke aantrekkingskracht? In het geval van verliefdheid speelt dat zeker een rol denk ik. Uiteindelijk is het toch een subjectief gegeven, een kwestie van smaak zelfs , hoe je schoonheid ervaart. Wat de een mooi vindt, is voor de ander niet te pruimen. Zo is het maar net. Of toch niet
".. attractiveness is not simply in the eye of the beholder, it's in the brain of the newborn infant right from the moment of birth, and possibly prior to birth."

Wist je trouwens dat mooie mensen gelukkiger zijn. Ze krijgen meer aandacht, worden aardiger gevonden, hebben meer succes, verdienen meer geld, hebben leuker werk. Je zou er bijna moedeloos van worden. Want wees eerlijk de meesten van ons zijn niet van die knapperds.

zondag 16 november 2008

Onvergeeflijke zonde

Ongelukkig zijn is tegenwoordig een onvergeeflijke zonde. Ik verzin dit niet. Staat in de Volkskrant, Hart en Ziel, zaterdag 15 november. Gelukkig zie ik in diezelfde krant dat meditatie helpt tegen ongelukkig zijn. Dus niet langer gedraald en mediteren maar.

Robert Sapolsky, de man is bioloog en hoogleraar aan de Stanford Universiteit, geen domme jongen denk ik dan, heeft er een mooie term voor bedacht. Voor 'de zeurende pijn van al die gevoelens die niets met de werkelijkheid van het hier en nu te maken hebben en er dus niet toe doen'. Adventitious suffering. Waar je dus ongelukkig van wordt. Herkenbaar? Ja, gedachten die maar door je hoofd blijven draaien hebben meestal niet zoveel te maken met de werkelijkheid maar meer met je innerlijke verwardheid en doen er niet zo veel toe. Je moet het alleen wel weten.

Dus adventitious suffering moet aangepakt om de weg te bereiden voor gelukkig zijn. Aan de slag, het is niet zo moeilijk als het lijkt. Ook niet zwaar. De truc is de dingen die er niet toe doen te laten rusten. egatieve gedachten om te draaien en er een positieve twist aan te geven. Soms lukt dat niet meteen, moet je even zoeken. Met je linker hersenhelft denken, want 'links zijn de hersenen over het algemeen vrolijker en optimistischer gestemd dan rechts'. Dat wil ik graag aannemen, hoewel ik niet weet hoe ik de linkerhelft moet gebruiken in plaats van de rechter. Maar daar kom ik nog wel achter. Mediteren schijnt te helpen. Kun je gemakkelijker schakelen tussen de twee hersenhelften.
En niet te veel naar droevige muziek luisteren. Want o o dan moet je van goede huize komen om het te stoppen die hang naar adventitious suffering. Dus Bob, Jeff, Damien, Leonard, David, Jacques, en Neil het spijt me maar het kan niet meer. This has got to stop!

Onvergeeflijke zonden zijn daarintegen wel heel zwaar. Want onvergefelijk.
Gelukkig ben ik van katholieke oorsprong, dus is er voor mij nog hoop.
Hallelujah.

vrijdag 14 november 2008

Houden van?

Houden van kent vele vormen. Een waarheid als een koe. Ook een veel bezongen thema. Vroeger of later kom je zo bij Bob terecht. Zeker als je van mijn leeftijd bent. En dan moet je weten dat hij het echt geprobeerd heeft. Van je te houden.

Sooner or later
one of us must know
that you just did what you're supposed to do
sooner or later
one of us must know
that I really did try to get close to you.
Ik geloof je onmiddellijk Bob als jij het zingt, en ik hou ook van jou. Vooral van je muziek dan. Voor de rest ken ik je niet en dat is toch wel een vereiste om van iemand te kunnen houden.

Houden van dus. Nog zo'n ongrijpbaar fenomeen waar je lang over na kunt denken. Hoeft niet, misschien is het zelfs beter om het te laten. Het leidt namelijk nergens toe. Vroeger of later kom je er achter dat je het niet weet. Wat houden van is. Tenminste ik dan.
Ik kwam er al vroeg achter. Dat ik het niet weet.
Heel lang geleden, ik was zestien, heb ik eens een gedicht geschreven over liefde en erwtensoep. Helaas weet ik niet precies hoe het ging. Maar het leverde me wel de naam Sexy Sadie op. Kijk dat is toch leuk om op je vijftigste aan terug te denken.
Dat was vroeger, toen wist ik het niet. Nu is het later en ik weet het nog steeds niet. Maar het is nog niet te laat hoop ik. Nog maar eens naar Bob luisteren. Misschien kan hij mij verder helpen.
I didn't mean to treat you so bad.
you shouldn't take it so personal
I didn't mean to make you so sad
you just happened to be there, that's all
Over welke Bob ik het heb? Bob Dylan natuurlijk, wat dacht je dan.

I could be dreaming but I keep believing you're the one I'm livin' for.
And I will always be emotionally yours.
Nou moet je niet gaan overdrijven Bob!

zondag 9 november 2008

Mannen, vrouwen en seks

Het moet er toch een keer van komen dat ik het over seks ga hebben hier. Dus waarom niet vandaag. Seks is een onderwerp dat ons allemaal bezig houdt tenslotte. Ontkennen helpt niet. Alleen zijn de meeste mensen er niet zo openhartig over. Jammer want ik ben wel nieuwsgierig. Dus moet ik vaak omzichtig te werk gaan om de benodigde informatie los te krijgen. Gelukkig biedt de literatuur vele mogelijkheden.

Ik lees nu een boek genaamd Passiespel. Dat gaat over een vrouw, getrouwd, twee kinderen. Haar leven is een sleur geworden en dan vooral haar seksleven. Ach gussie wie herkent het niet.
Nou bedenkt deze vrouw gezellig samen met haar man dat zij het met een andere man gaat doen. Hij vindt het geweldig om daar over te fantaseren. Kan ik me overigens niet voorstellen. Dus zij zoekt een minnaar en dat lukt. Wat ze er niet bij vertelt is dat ze die minnaar gevraagd heeft haar in te wijden in SM. Ja ja SM. Dat is niet alledaags. Daarmee doorbreek je op effectieve wijze de sleur, denk ik dan! Ik heb het boek nog niet uit dus ik weet nog niet hoe het gaat aflopen. Wel weet ik dat haar man er op een gegeven moment achter komt dat de minnaar vreemde opdrachten geeft aan zijn vrouw. Ze moet bijvoorbeeld altijd in een onderbroekje zonder kruis rondlopen. Bah vind ik pervers en onhygiënisch bovendien. Man wil dat vrouw er mee stopt. Doet ze niet. Hoe het verder gaat weet ik niet. Dan zijn er nog wat traumatische ervaringen uit haar jeugd over het gezin waarin ze opgroeide. Hoe die precies interfereren met de verhaallijn van SM is me ook nog niet helemaal duidelijk.
Maar goed zo kun je het dus oplossen.
Want met die sleur krijgen we allemaal een keer te maken denk ik.
Vooral als je wat langer bij elkaar blijft. Kijk en dat zijn nou van die vragen die ik mensen wel eens zou willen stellen. Doe ik niet natuurlijk.

En misschien valt het in de praktijk wel mee met die sleur. Ervaren mensen dat niet zo. Het is ook wel veilig, een vaste (seks)partner. En dan denk ik niet eens aan SOA's en andere enge ziektes.

Oké hoe zit het dan bij mij met die sleur? Daar kan ik heel kort over zijn. Die is er niet. Logisch als je bedenkt dat ik helemaal geen (seks) partner heb.
Ik hou me vooral bezig met seks als onderwerp.
Incest, prostitutie, verkrachting, dat soort dingen. De negatieve kanten van seks dus. Wat mij boeit is de vraag: waarom? Wat bezielt een man om seks te hebben met zijn kinderen? Waarom verkrachten mannen of gaan ze naar hoeren? Soms denk ik bij mezelf: 'seks maakt meer kapot dan je lief is'.
Er is veel onderzoek gedaan naar en geschreven over allerlei seksuele aberraties. Enerverend om kennis van te nemen maar de ervaringen van echte mensen zijn vele malen interessanter. Daar ben ik dus naar op zoek.

Wat ik ook graag wil weten is waarom schrijf je als vrouw zo'n boek als Passiespel.

zaterdag 8 november 2008

Mannen en kinderen

Vandaag lees ik in PS van de week over twee mannen die een kindje geadopteerd hebben.
Niks bijzonders zul je denken. Komt vaker voor. Moet kunnen.
In een split second flitst het door mijn hoofd dat ik dat eigenlijk niks vind.
Twee mannendie samen een kind opvoeden.
Die gedachte vraagt om nader onderzoek.
Dat kun je niet zomaar vinden. En dat klopt, ik vind het ook niet zomaar.

Twee mannen hebben het moeilijker om hun kinderwens in vervulling te laten gaan dan twee vrouwen. Dat moge duidelijk zijn. Hoe moeilijk kan het zijn om wat zaad bij elkaar te sprokkelen? Toch niet zo moeilijk als een baarmoeder vinden lijkt mij. Blijft over de optie om te adopteren. Die mogelijkheid hebben deze mannen aangegrepen.

Ik ken mannen die samen een kind opvoeden. Paul de Leeuw bijvoorbeeld. Alleen heb ik geen informatie over hoe dat gaat. Effe denken welke mannen ken ik nog meer die samen kinderen hebben. Ai dat zijn er niet zoveel. Met pijn en moeite kan ik me een paar voor de geest halen. Ik ken wel twee handen vol homo mannen maar die hebben geen kinderen.

Mijn flits wordt dus niet gevoed door praktijkvoorbeelden. Maar vanuit mijn ervaring met hetero mannen denk ik, niet doen, twee mannen en een kind. Waarom niet?
Nou heel simpel eigenlijk: omdat mannen te weinig aandacht en liefde kunnen opbrengen om een opgroeiend kind te geven wat het nodig heeft. Maar dat is niet zo erg want in combinatie met een vrouw bakken ze er meestal wel iets van. Het is niet zo dat ze het helemaal niet kunnen, dat wil ik ook niet beweren. Het zijn competenties die de meeste hetero mannen in mijn ogen niet voldoende ontwikkeld hebben. Vooral waar het aankomt op je inleven in de behoefte van je kind en daar aan voldoen. Mannen zijn zelf net kinderen, alles draait om hen. Of zou dat bij homo mannen anders zijn?

vrijdag 7 november 2008

Briljant

Heb je hem al gezien?
Die reclame voor kaas.
Ja kaas.
Je ziet het goed.
Echt briljant.
Niet te overtreffen.

nacebröd, rentenbol, pri ertje.
t wordt pas wat met k's

Geweldig.
Daar word ik nou stil van.
Dat je zoiets bedenkt.
Da lijkt simpel.
Maar vergis je niet.
Da valt vies tegen.

Ik probeer het zelf ook wel eens,
voor de OR.
Dan krijg je dingen als:
hORen, zien en spreken
of deze
Op zoek naar de verlORen tijd.
Die vind ik zelf dan wel weer leuk.
Want refereert aan A la recherche du temps perdue.
Kijk en daar denken veel mensen niet aan.

Altoos?
Kwam ik laatst tegen in een verslag van een collega ambtelijk secretaris.
Nou?
Betekent altijd en het is zo heerlijk ouderwets.
Kan ook heel mooi zijn.
Maar je moet het doseren.
Da's met alles in 't leven zo!

zondag 2 november 2008

Spel II

Kon ik zingen, dansen, acteren, ik was niet van het podium af te slaan.
Maar helaas niets van dat alles. Af en toe wil ik toch een zwakke poging wagen en meld mij dan aan voor een cursus. Of erger, ik denk dat ik wel als figurant aan de bak kan. Nou niet dus.
Zo ging ik welgemoed in op de uitnodiging om te figureren in De Kersentuin van Tsjechov. Niks mis mee dacht ik na snel Internet geraadpleegd te hebben.
Aan t eind van het stuk is er een groot feest. Daar zullen wij wel verwacht worden, dacht ik in al mijn onschuld. Maar dan heb je nog niet kennisgemaakt met de opvattingen van studenten van de Theaterschool. Die denken daar heel anders over en ik moet toegeven terecht. Ook regisseren is niet voor mij weggelegd, blijkt.

Maar goed op vrijdagavond gooi ik mij dolenthousiast op het figurantenwerk in De Kersentuin. Van ons wordt verwacht dat wij inderdaad op het feest komen, alwaar wij drie maal de polonaise dienen te dansen. Nu heb ik niets tegen de polonaise, bewaar me. Het was vooral de manier waarop, die mij enigzins tegen de borst stuitte. Het was gewoon niet leuk vond ik. Dus je begrijpt ik heb mij schielijk teruggetrokken uit deze voorstelling.

Ben wel naar de uitvoering gaan kijken. En het was geweldig, echt dit had ik niet willen missen. Ik zat met m'n neus bovenop het toneel en was getuige van een sprankelende voorstelling. Ook de figuranten kwamen uitstekend uit de verf. Daar was ik namelijk bang voor, dat het er hopeloos uitzag maar dat viel in het groter geheel enorm mee. Het was sowieso een puinhoop op het toneel toen de figuranten de polonaise gingen doen.
Spijt dat ik deze unieke ervaring misgelopen ben, heb ik niet. Wel heb ik me voorgenomen om weer eens in de Russische literatuur te duiken. Dostojevski bijvoorbeeld, toch maar eens een keer die broertjes roman uit lezen. Of Tolstoi, dat werkje over oorlog en vrede heb ik ook al lang op mijn lijstje staan.
Of toch maar eerst Passiespel van een nog onbekende schrijfster, een erotische thriller. Tja dat kan natuurlijk niet wachten. Erotische thriller, je moet het maar bedenken, gaat over SM. Ben benieuwd. Dus Fjodor en Leo, even geduld en draai je nou niet meteen om in je graf.