Verhuizing

De kunst van het bloggen dreigt mij te ontglippen. Al bijna een jaar geen nieuwe post. Het lijkt alsof mijn wereld na het overlijden van Hella Haasse tot staan is gekomen. Maar niets is minder waar. Er zit juist heel veel dynamiek in mijn leven. Ik kocht een huis in Vathorst. Na ruim 21 jaar liet ik Monnickendam achter mij en ik verwachtte dat ik op z´n minst zou gaan twijfelen en misschien zelfs wel spijt zou krijgen. Maar er is het afgelopen half jaar geen dag geweest dat ik terug verlangde naar mijn oude woonplaats. Het lijkt wel alsof alles in Vathorst leuker is. Een klein minpuntje is het lawaai van de auto´s op de A1. Sommige ochtenden word ik wakker met het gevoel dat mijn bed naast de snelweg staat. In Monnickendam was in de verre omtrek geen snelweg te bekennen dus ik wist ook niet hoe dat klinkt. Nu wel, maar ach het went.

huis en tuin in Vathorst

stadslandbouw bij tuinpark Laakzijde

Na een korte periode van zoeken en wennen kwam ik terecht bij tuinpark Laakzijde. Vanaf toen ging mijn integratie in de wijk snel. Elke zaterdagochtend gaan we met een groepje vrijwilligers aan de slag op de stadslandbouwtuin in het tuinpark dat op de grens van de gemeente ligt.
Stadslandbouw neemt tegenwoordig een hoge vlucht. Wat begon in grote steden als New York en in ons eigen land Rotterdam is nu ook overgewaaid naar Amersfoort. Voor mij sluit dit vrijwilligerswerk naadloos aan bij mijn wens om zelf groenten te verbouwen. Een wens die ik vorige zomer in mijn tuintje in Monnickendam nog niet echt vorm kon geven. Enkele kropjes sla, een bosje uien en rabarber daar hield het op. Terwijl het mij zo leuk leek om meer zelfvoorzienend te worden. Op de stadslandbouwtuin vind ik de ruimte en de mensen om daaraan te tegemoet te komen en veel meer verschillende groenten te kweken. Na het voorjaar waarin we aardbeien, peultjes, rucola en radijs hadden, zijn nu de boontjes, bieten, uien en courgette volop voorradig. De aardappelen zijn inmiddels gerooid en vanochtend heb ik daar boerenkool uitgeplant.
De producten zijn bestemd voor de wijkbewoners die ons echter nog niet in grote getale weten te vinden. Wekelijks zijn onze groente te proeven bij Daphne in de Kas die elke keer weer voor een verrassend menu zorgt.

hapje eten op de tuin

Nog even en dan eten we aardpeer, een ´vergeten groente´ en pompoensoep.
Maar nu ga ik eerst courgettesoep maken!

Niemand is onsterfelijk

Ook Hella Haasse niet. Maar Hella heeft wel een grote voorsprong op de meeste van ons sterfelijken. Zij blijft voortleven in haar boeken. Gelukkig voor ons achterblijvers heeft zij ons een groot oeuvre nagelaten. Toegegeven ze stond veel minder in de spotlights dan haar collega's Mulisch, Hermans en Reve. In de luwte werkte ze echter onverminderd voort aan haar romans en essays.
Ik ben al lang een groot liefhebber van haar werk. Bij nadere beschouwing zou ik niet eens één lievelingsboek kunnen noemen. Het waren er meerdere.
Ik denk aan De ingewijden, een vrij onbekend roman. Voor mij interessant genoeg om enkele malen te herlezen. Berichten van het blauwe huis, dat heb ik zeker al drie of vier keer gelezen. Andere favorieten,  De wegen der verbeelding en Sleuteloog. Om maar te zwijgen van haar autobiografische werk, Het dieptelood van de herinnering.
De laatste jaren werd het steeds stiller rond Hella Haasse. Nu zal er dus nooit meer een nieuw werk komen. Misschien zijn er er nog  teksten die postuum uitgegeven worden,  maar dat neemt niet weg dat het verscheiden van Hella Haasse mij enigszins droevig stemt.

Lange adem

"Eindelijk. Ze zijn weg. De muizen die bivakkeerden op mijn zolder " verzuchtte ik drie  jaar geleden. Na mijn verhuizing naar een jaren vijftig woning was ik verbaasd over deze mini monsters die je helemaal dol kunnen maken met hun getrippel en geknaag.
Het was een kwestie van lange adem voordat ik ze voorgoed verjaagd had.  Veel geduld en  moorddadige middelen hebben mij uiteindelijk de overwinning gebracht. De rust keerde weer, niet langer werd ik 's nachts uit mijn slaap gehouden door deze kleine obstakels.  Zo nu en dan vind ik nog een volledig uitgedroogd exemplaar als ik weer eens op mijn zolder rondstruin.
Nu rest mij nog het uitroeien van zevenblad in de voortuin. Dit houdt mij ook al jaren bezig. Het is vele malen hardnekkiger dan de muizen op zolder.  Ach dat is ook niet zo gek. Tenslotte heeft het goedje een ondergronds wortelnetwerk en houdt het van woekeren. Elk voorjaar stort ik mij vol goede moed op het groen blaadje en trek ook niets ontziend meters wortel uit. Tot op heden zonder het gewenste resultaat.  Maar nu weet ik dat ik niet moet opgeven en elk, ja elk blaadje uit moet trekken. Dat put het wortelstelsel uit. Zo nu ga ik je er onder krijgen zevenblad!
Opnieuw een kwestie van lange adem.

Doors

Doors by Eva Schram

Friese fado

Friesland en fado. Twee begrippen die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen hebben.
De wonderlijke werkelijkheid is anders.Christina Branco zong er de poetische teksten van Slauerhoff in een koude kerk.
En nu hebben we  Nynke Laverman.


Nynke vertaalde gedichten van Slauerhoff in het Fries en zingt ze op de muziek uit de Portugese fadotraditie.
Slauerhoff was vaak te vinden in Lissabon waar hij melancholiek over de Taag staarde.

Blijkbaar zit er iets in de Friese aard dat raakvlakken heeft met de Portugese. 

Naomi Tamura in Zuiderwoude

Zaterdag 11 september 2010 vertolkte de Japanse pianiste Naomi Tamura werk van Eugene Sigaloff, Alexander Scriabin en Karol Szymanowski in het kerkje van Zuiderwoude. Zij deed dat op geheel eigen wijze, elegant en hartstochtelijk. Haar spel is geen verfrissend zomerregenbuitje,  geen kabbelend beekje hoewel zij toch put uit de romantische traditie. Heftig en vol onverwachte wendingen legt zij klemtonen in de composities van oude en nieuwe meesters die nog lang nawerken in mijn hoofd.

Programma

Intermezzo 2009 E Sigaloff

Intermezzo 2004
Tonicity 1981

Four Preludes, opus 33 A Scriabin
Etude opus 8 nr 8
Etude opus 8 nr 2

Uit  ´Nine Preludes' Opus 1 nr. 6.7..8 K Szymanowski
Uit ´Four Etudes´opus 4 nr. 3

Literaire belevenis

Deze week werd mij onverwacht een liefdes snack aangereikt. Het was op een jubileumfeestje op mijn werk dat ik uit een heuse snackbar een gedicht mocht trekken. Ik opende het luikje waarachter zich normaliter kroketten of frikadellen bevinden en nam er een opgevouwen papiertje uit. De man die het snack kastje op zijn buik droeg, las mij het gedicht dat er op stond voor.
Het ging zo:

Liefdes snack
Weet waar ik zo van hou
een bal gehakt met heel veel mayonaise
een broodje tartaar heerlijk rauw
kip aan het spit met vers gebakken frietjes
maar het meest van alles
hou ik van jou

Was getekend de Literaire snackman

Leuk toch.