de kunst van het bloggen

Ik weet het, het klinkt bejaard maar toch heb ik er soms ontzettend behoefte aan. Een middagdutje. Je ogen dicht en echt slapen. Vandaag, zondag, heb ik me er weer aan overgegeven. Om vier uur gleed ik weg. Vijf uur, ik hoorde op de radio het nieuwsbericht. Nog steeds lag ik in dezelfde houding, op mijn rechterzij en weer vielen mijn ogen dicht. Ik was moe. Moe van het weekend. Gisteren ging ik met de trein naar Tilburg. Nou ja niks bijzonders toch. Voordat ik instapte op Amsterdam CS begreep ik dat deze tocht niet zonder hindernissen was. Vanaf' s' Hertogenbosch ging de reis per touringbus verder naar Tilburg. De rit was niet onaangenaam. Langs de oude weg, de N65, reden we naar Tilburg. Onderweg mijmerde ik over vroeger en maakte plannen voor de toekomst. Wat als ik nu eens mijn baan opzeg en een paar maanden door Amerika ga trekken? Eindeloos lange busritten, van oost naar west. Ondertussen zag ik rechts en links van mij bomen. Het viel mij op dat ze tegenwoordig veel bomen ...

Zit net op you tube een video te bekijken van een stukje muziek uit de film Le fabuleux destin d'Amelie Poulain. Het fragment toont een coupure uit de film met muziek van Yann Tiersen. Nu echter zonder de voice over die je in de film wel hoort. Je ziet in het fragment http://www.youtube.com/watch?v=duGbgrv9LRE hoe mooi die film is opgebouwd. De acteurs hebben heel weinig tekst. De film is een aanschakeling van scenes met een alwetende verteller die is meeneemt in het verhaal. Op deze manier, met de sprankelende piano, word je meegevoerd in een wonderlijk sprookje, het leven van Amelie Poulain. Voor de dromers onder ons een niet te missen film. http://www.youtube.com/watch?v=CgYnRh8ACGQ

Willy DeVille is dood. One dream of my life. One night in eternity, the wind wispers soft to me. And heaven stood still. One celestial rapsody and heaven stood still. Hij heeft niet de hand aan zichzelf geslagen maar is gestorven aan een van de meest vileine vormen van kanker. Op 58 jarige leven heeft hij the end of the line bereikt. Niet oud maar voor een man die meer dan 20 jaar verslaafd was aan heroïne, een respectabele leeftijd. Zijn muziek is voor mij verweven met de eerste helft van de jaren tachtig. In 1981 maakte ik in een studentenhuis aan de E street in T kennis met Mink DeVille. Coup de Grace, een plaat vol hartverscheurende songs over verloren en anderzins uit de hand gelopen liefdes. Geen dag ging er voorbij dat deze elpee bij mij niet op de draaitafel lag. Zwelgen in een poel van ellende. Maar mooi. De Volkskrant vandaag: "De loopbaan van deVille leek op het breukvlak van de jaren zeventig en tachtig voorbestemd eenzelfde vlucht te nemen als die van Bruc...

Cobain. Het is al weer vijftien jaar geleden dat Kurt dood gevonden werd in zijn tuinhuis in Seattle. Werd hij vermoord of had hij er zelf de hand in? Mwah als je het mij vraagt heeft Kurt het zelf gedaan. Gisteren hoorde ik toevallig een oud nummer van Nirvana op de radio 'Come as you are'.Voor mij reden om even terug te gaan in de tijd. Op het hoogtepunt van hun roem in 1992 was ik helemaal geen fan van Nirvana. Ik weet eigenlijk niet waarom. Pas in 1996 ontdekte ik deze grunge groep toen ik de cd In Utero in handen kreeg. Bepaald geen vrolijke liedjes. Als je Kurt vergelijkt met Damien valt meteen op dat zowel de muziek als de teksten bij Kurt veel harder en destructiever zijn. Vaag kwamen herinneringen boven aan de periode van Kurts zelfmoord. Veel jongeren stapten als gevolg daarvan ook uit het leven. Dat gaf de nodige opschudding zoals eigenlijk alles wat Kurt deed. Hij had er wel zijn redenen voor denk ik............... Voor de achterblijvers blijft het meestal een raads...