de kunst van het bloggen

Alweer de laatste dag van november! December oh nee. Sinterklaas kunnen we deze keer met een gerust hart overslaan. Maar dan, hou je vast Kerstmis. Geen ontkomen aan, moet gevierd. All dressed up En tot slot, het allerergst, Oudjaar. Prepare myself for a war And I don't know what i'm doing this for dreaming of coconut skins listening damien maar na nieuwjaar is t leed weer geleden en ligt letterlijk een nieuw jaar voor ons time is contegious and everybody is getting old Verder wens ik iedereen die dit leest hele fijne en mooie feestdagen! Laat je vooral niet afleiden door mijn ietwat zwartgallige kijk op december.

Iedereen kan schrijven. En dan bedoel ik niet alleen dat je een pen weet te hanteren en iets leesbaars produceert maar ook dat je een samenhangend stukje kunt schrijven. Op school hebben we allemaal geleerd om iets van dien aard op papier te zetten. Wie herinnert zich niet het befaamde opstel. De schrik van iedere middelbare scholier zou ik bijna zeggen. Niet voor iedereen was het een bezoeking maar voor velen wel. Kreeg je een stuk of vijf onderwerpen waar je uit mocht kiezen. Nou en dan was het schrijven geblazen. Verder was er weinig aandacht voor didactiek. Hoe pak je dat nou aan was een vraag waar we hevig mee worstelden. De meesten van ons dan. Want je had natuurlijk van die toptalentjes die hetspontaan zonder veel begeleiding wel konden. Uiteindelijk was het allemaal voorbereiding op het eindexamen waar je weer zo'n goed onderbouwd doch ook creatief epistel diende te produceren. Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik daarna de gelegenheid gekregen heb mijn schrijfvaardigheid op ...

Vraag jij je ook wel eens af hoe het is om blind te zijn. Sinds het zien van de film Blindness, is deze vraag voor mij weer actueel. Beklemmend en akelig vond ik het. Maar dat kwam ook wel door de manier waarop een en ander verbeeld werd. Kort samengevat komt het hier op neer: iedereen wordt blind door een virus behalve één vrouw. Zij blijft zien. Het grootste deel van de film zien we drie groepen mensen die in quarantaine proberen te overleven. En ik kan je vertellen dat is geen pretje, viezigheid alom en de laagste emoties komen boven drijven bij deze luitjes. Op een dag weet de vrouw samen met een groepje te ontkomen en dan ontdekt ze dat het buiten net zo'n chaos is. Verdwaasd dwalen blinde mensen door de stad. Auto's en bussen zijn verongelukt, het verkeer ligt stil, de supermarkt is geplunderd. Kortom totale anarchie. Aan het einde van de film gloort er hoop. Een van de blinden bemerkt dat hij weer kan zien. Opgelucht verlaten wij daarna de bioscoopzaal. Is het toch nog g...

Eindelijk. Ze zijn weg. De muizen die bivakkeerden op mijn zolder. Twee jaar geleden begon de ellende. Ik was net verhuisd. Soms hoorde ik een doffe plof op het plafond gevolgd door een razendsnel getrippel. Ik schrok me wezenloos. Nooit eerder meegemaakt. Ja wel als klein kind tijdens logeerpartijtjes bij mijn twee oud tantes. En bang dat ik dan was. Hoorde ze ritselen en razen achter de muur naast mijn bed. Rechtop zat ik. Om mijn angst te bezweren ging ik liedjes zingen. Ik vermoed dat deze oude angst weer wakker geworden is. Midden in de nacht knagend ongedierte boven je hoofd is geen pretje. Om maar te zwijgen van de gedachte aan de schade die die krengen aanrichten. Maar nu heb ik ze eronder. Het heeft lang geduurd en veel moeite gekost. Eerst zelf geprobeerd met korrels van de doe het zelfwinkel de beesten het zwijgen op te leggen. Dat hielp even, ik vond een paar dooie muizen. Het voordeel van die korrels is dat ze helemaal uitdrogen. In feite bloeden ze dood door het bloedver...

Beauty is in the beholder's eye. Zo is het maar net. Voordat je het weet struikel je er over. Schoonheid ligt op straat. Tenminste als je er oog voor hebt. Waar ik eigenlijk naar toe wil is de fysieke schoonheid van mensen. Die heeft namelijk een enorme aantrekkingskracht. Heb je wel eens meegemaakt dat je helemaal ondergedompeld werd in een gevoel van gelukzaligheid bij het aanschouwen van een mooie vrouw of man. Nou ik wel. Kan overal gebeuren thuis, op straat, in de trein, op je werk. Ik geniet ervan en kan mijn ogen er meestal niet van af houden. Nee ik ga hier niet beschrijven hoe die mensen er precies uitzien. Dat voert te ver. Stel dat iemand zich in mijn beschrijving herkent. Heb ik de poppen aan 't dansen. Rust op mij de schone taak om te analyseren waarom ik iemand mooi, knap, en/of aantrekkelijk vind. Kijk voor een groot deel zit dat in de jeugdigheid die iemand uitstraalt. Want laten we wel wezen, wat zie je liever een fris glanzende appel of een rimpelig uitgedroo...

Ongelukkig zijn is tegenwoordig een onvergeeflijke zonde. Ik verzin dit niet. Staat in de Volkskrant, Hart en Ziel, zaterdag 15 november. Gelukkig zie ik in diezelfde krant dat meditatie helpt tegen ongelukkig zijn. Dus niet langer gedraald en mediteren maar. Robert Sapolsky, de man is bioloog en hoogleraar aan de Stanford Universiteit, geen domme jongen denk ik dan, heeft er een mooie term voor bedacht. Voor 'de zeurende pijn van al die gevoelens die niets met de werkelijkheid van het hier en nu te maken hebben en er dus niet toe doen'. Adventitious suffering. Waar je dus ongelukkig van wordt. Herkenbaar? Ja, gedachten die maar door je hoofd blijven draaien hebben meestal niet zoveel te maken met de werkelijkheid maar meer met je innerlijke verwardheid en doen er niet zo veel toe. Je moet het alleen wel weten. Dus adventitious suffering moet aangepakt om de weg te bereiden voor gelukkig zijn. Aan de slag, het is niet zo moeilijk als het lijkt. Ook niet zwaar. De truc is de din...

Houden van kent vele vormen. Een waarheid als een koe. Ook een veel bezongen thema. Vroeger of later kom je zo bij Bob terecht. Zeker als je van mijn leeftijd bent. En dan moet je weten dat hij het echt geprobeerd heeft. Van je te houden. Sooner or later one of us must know that you just did what you're supposed to do sooner or later one of us must know that I really did try to get close to you. Ik geloof je onmiddellijk Bob als jij het zingt, en ik hou ook van jou. Vooral van je muziek dan. Voor de rest ken ik je niet en dat is toch wel een vereiste om van iemand te kunnen houden. Houden van dus. Nog zo'n ongrijpbaar fenomeen waar je lang over na kunt denken. Hoeft niet, misschien is het zelfs beter om het te laten. Het leidt namelijk nergens toe. Vroeger of later kom je er achter dat je het niet weet. Wat houden van is. Tenminste ik dan. Ik kwam er al vroeg achter. Dat ik het niet weet. Heel lang geleden, ik was zestien, heb ik eens een gedicht geschreven over liefde en erwte...

Het moet er toch een keer van komen dat ik het over seks ga hebben hier. Dus waarom niet vandaag. Seks is een onderwerp dat ons allemaal bezig houdt tenslotte. Ontkennen helpt niet. Alleen zijn de meeste mensen er niet zo openhartig over. Jammer want ik ben wel nieuwsgierig. Dus moet ik vaak omzichtig te werk gaan om de benodigde informatie los te krijgen. Gelukkig biedt de literatuur vele mogelijkheden. Ik lees nu een boek genaamd Passiespel . Dat gaat over een vrouw, getrouwd, twee kinderen. Haar leven is een sleur geworden en dan vooral haar seksleven. Ach gussie wie herkent het niet. Nou bedenkt deze vrouw gezellig samen met haar man dat zij het met een andere man gaat doen. Hij vindt het geweldig om daar over te fantaseren. Kan ik me overigens niet voorstellen. Dus zij zoekt een minnaar en dat lukt. Wat ze er niet bij vertelt is dat ze die minnaar gevraagd heeft haar in te wijden in SM. Ja ja SM. Dat is niet alledaags. Daarmee doorbreek je op effectieve wijze de sleur, denk ik dan...

Vandaag lees ik in PS van de week over twee mannen die een kindje geadopteerd hebben. Niks bijzonders zul je denken. Komt vaker voor. Moet kunnen. In een split second flitst het door mijn hoofd dat ik dat eigenlijk niks vind. Twee mannendie samen een kind opvoeden. Die gedachte vraagt om nader onderzoek. Dat kun je niet zomaar vinden. En dat klopt, ik vind het ook niet zomaar. Twee mannen hebben het moeilijker om hun kinderwens in vervulling te laten gaan dan twee vrouwen. Dat moge duidelijk zijn. Hoe moeilijk kan het zijn om wat zaad bij elkaar te sprokkelen? Toch niet zo moeilijk als een baarmoeder vinden lijkt mij. Blijft over de optie om te adopteren. Die mogelijkheid hebben deze mannen aangegrepen. Ik ken mannen die samen een kind opvoeden. Paul de Leeuw bijvoorbeeld. Alleen heb ik geen informatie over hoe dat gaat. Effe denken welke mannen ken ik nog meer die samen kinderen hebben. Ai dat zijn er niet zoveel. Met pijn en moeite kan ik me een paar voor de geest halen. Ik ken wel t...

Heb je hem al gezien? Die reclame voor kaas. Ja kaas. Je ziet het goed. Echt briljant. Niet te overtreffen. nacebröd, rentenbol, pri ertje. t wordt pas wat met k's Geweldig. Daar word ik nou stil van. Dat je zoiets bedenkt. Da lijkt simpel. Maar vergis je niet. Da valt vies tegen. Ik probeer het zelf ook wel eens, voor de OR. Dan krijg je dingen als: hORen, zien en spreken of deze Op zoek naar de verlORen tijd. Die vind ik zelf dan wel weer leuk. Want refereert aan A la recherche du temps perdue. Kijk en daar denken veel mensen niet aan. Altoos? Kwam ik laatst tegen in een verslag van een collega ambtelijk secretaris. Nou? Betekent altijd en het is zo heerlijk ouderwets. Kan ook heel mooi zijn. Maar je moet het doseren. Da's met alles in 't leven zo!

Kon ik zingen, dansen, acteren, ik was niet van het podium af te slaan. Maar helaas niets van dat alles. Af en toe wil ik toch een zwakke poging wagen en meld mij dan aan voor een cursus. Of erger, ik denk dat ik wel als figurant aan de bak kan. Nou niet dus. Zo ging ik welgemoed in op de uitnodiging om te figureren in De Kersentuin van Tsjechov. Niks mis mee dacht ik na snel Internet geraadpleegd te hebben. Aan t eind van het stuk is er een groot feest. Daar zullen wij wel verwacht worden, dacht ik in al mijn onschuld. Maar dan heb je nog niet kennisgemaakt met de opvattingen van studenten van de Theaterschool. Die denken daar heel anders over en ik moet toegeven terecht. Ook regisseren is niet voor mij weggelegd, blijkt. Maar goed op vrijdagavond gooi ik mij dolenthousiast op het figurantenwerk in De Kersentuin. Van ons wordt verwacht dat wij inderdaad op het feest komen, alwaar wij drie maal de polonaise dienen te dansen. Nu heb ik niets tegen de polonaise, bewaar me. Het was vooral...