de kunst van het bloggen

Zaterdag 11 september 2010 vertolkte de Japanse pianiste Naomi Tamura werk van Eugene Sigaloff, Alexander Scriabin en Karol Szymanowski in het kerkje van Zuiderwoude. Zij deed dat op geheel eigen wijze, elegant en hartstochtelijk. Haar spel is geen verfrissend zomerregenbuitje,  geen kabbelend beekje hoewel zij toch put uit de romantische traditie. Heftig en vol onverwachte wendingen legt zij klemtonen in de composities van oude en nieuwe meesters die nog lang nawerken in mijn hoofd. Programma Intermezzo 2009 E Sigaloff Intermezzo 2004 Tonicity 1981 Four Preludes, opus 33 A Scriabin Etude opus 8 nr 8 Etude opus 8 nr 2 Uit  ´Nine Preludes' Opus 1 nr. 6.7..8 K Szymanowski Uit ´Four Etudes´opus 4 nr. 3

Deze week werd mij onverwacht een liefdes snack aangereikt. Het was op een jubileumfeestje op mijn werk dat ik uit een heuse snackbar een gedicht mocht trekken. Ik opende het luikje waarachter zich normaliter kroketten of frikadellen bevinden en nam er een opgevouwen papiertje uit. De man die het snack kastje op zijn buik droeg, las mij het gedicht dat er op stond voor. Het ging zo: Liefdes snack Weet waar ik zo van hou een bal gehakt met heel veel mayonaise een broodje tartaar heerlijk rauw kip aan het spit met vers gebakken frietjes maar het meest van alles hou ik van jou Was getekend de Literaire snackman Leuk toch.

Met de geboorte van mijn eigen website is dit blog geworden tot kraamkamer van stukjes. Hier kan ik oefenen en experimenteren. Mijn hersenspinsels uitproberen en laten marineren tot ze rijp zijn voor publicatie. Een website is tenslotte een serieus medium waar verantwoordelijk mee omgesprongen dient te worden. Dus geen vage bijdragen over hysterische verlangens of obsessies maar professionele zakelijke berichten. Oordeel zelf

worden kaal. Tot dit inzicht kwam ik toen een man met lang haar in een staartje mij passeerde terwijl ik wachtte op de trein. Hij was kalend en zag er nogal onverzorgd uit. Maar juist dat zette mij aan het denken en al denkend keek om me heen. Ik zag mannen met weinig haar en mannen met een royale bos, ook grijze haren. Wat opvalt is dat de mannen die neigen naar kaalheid, hun haar nogal eens millimeteren. Ze doen dit denk ik om het probleem te camoufleren maar vestigen er daarmee juist de aandacht op. Sommige gaan nog een stapje verder en besluiten om hun hoofd rigoureus kaal te scheren. Dat is ook een oplossing maar laat ik er dit van zeggen: je moet er wel het hoofd voor hebben. Persoonlijk prefereer ik mannen met lang weelderig haar maar wel verzorgd graag.

nog steeds in de ban van Willy. 1995 New Orleans Uit het moeras stijgen giftige dampen op weerwolven belagen de arme inwoners in het holst van de nacht vallen de vampieren aan Enjoy my one desire