Niemand is onsterfelijk

Ook Hella Haasse niet. Maar Hella heeft wel een grote voorsprong op de meeste van ons sterfelijken. Zij blijft voortleven in haar boeken. Gelukkig voor ons achterblijvers heeft zij ons een groot oeuvre nagelaten. Toegegeven ze stond veel minder in de spotlights dan haar collega's Mulisch, Hermans en Reve. In de luwte werkte ze echter onverminderd voort aan haar romans en essays.
Ik ben al lang een groot liefhebber van haar werk. Bij nadere beschouwing zou ik niet eens één lievelingsboek kunnen noemen. Het waren er meerdere.
Ik denk aan De ingewijden, een vrij onbekend roman. Voor mij interessant genoeg om enkele malen te herlezen. Berichten van het blauwe huis, dat heb ik zeker al drie of vier keer gelezen. Andere favorieten,  De wegen der verbeelding en Sleuteloog. Om maar te zwijgen van haar autobiografische werk, Het dieptelood van de herinnering.
De laatste jaren werd het steeds stiller rond Hella Haasse. Nu zal er dus nooit meer een nieuw werk komen. Misschien zijn er er nog  teksten die postuum uitgegeven worden,  maar dat neemt niet weg dat het verscheiden van Hella Haasse mij enigszins droevig stemt.

Lange adem

"Eindelijk. Ze zijn weg. De muizen die bivakkeerden op mijn zolder " verzuchtte ik drie  jaar geleden. Na mijn verhuizing naar een jaren vijftig woning was ik verbaasd over deze mini monsters die je helemaal dol kunnen maken met hun getrippel en geknaag.
Het was een kwestie van lange adem voordat ik ze voorgoed verjaagd had.  Veel geduld en  moorddadige middelen hebben mij uiteindelijk de overwinning gebracht. De rust keerde weer, niet langer werd ik 's nachts uit mijn slaap gehouden door deze kleine obstakels.  Zo nu en dan vind ik nog een volledig uitgedroogd exemplaar als ik weer eens op mijn zolder rondstruin.
Nu rest mij nog het uitroeien van zevenblad in de voortuin. Dit houdt mij ook al jaren bezig. Het is vele malen hardnekkiger dan de muizen op zolder.  Ach dat is ook niet zo gek. Tenslotte heeft het goedje een ondergronds wortelnetwerk en houdt het van woekeren. Elk voorjaar stort ik mij vol goede moed op het groen blaadje en trek ook niets ontziend meters wortel uit. Tot op heden zonder het gewenste resultaat.  Maar nu weet ik dat ik niet moet opgeven en elk, ja elk blaadje uit moet trekken. Dat put het wortelstelsel uit. Zo nu ga ik je er onder krijgen zevenblad!
Opnieuw een kwestie van lange adem.

Doors

Doors by Eva Schram

Friese fado

Friesland en fado. Twee begrippen die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen hebben.
De wonderlijke werkelijkheid is anders.Christina Branco zong er de poetische teksten van Slauerhoff in een koude kerk.
En nu hebben we  Nynke Laverman.


Nynke vertaalde gedichten van Slauerhoff in het Fries en zingt ze op de muziek uit de Portugese fadotraditie.
Slauerhoff was vaak te vinden in Lissabon waar hij melancholiek over de Taag staarde.

Blijkbaar zit er iets in de Friese aard dat raakvlakken heeft met de Portugese. 

Naomi Tamura in Zuiderwoude

Zaterdag 11 september 2010 vertolkte de Japanse pianiste Naomi Tamura werk van Eugene Sigaloff, Alexander Scriabin en Karol Szymanowski in het kerkje van Zuiderwoude. Zij deed dat op geheel eigen wijze, elegant en hartstochtelijk. Haar spel is geen verfrissend zomerregenbuitje,  geen kabbelend beekje hoewel zij toch put uit de romantische traditie. Heftig en vol onverwachte wendingen legt zij klemtonen in de composities van oude en nieuwe meesters die nog lang nawerken in mijn hoofd.

Programma

Intermezzo 2009 E Sigaloff

Intermezzo 2004
Tonicity 1981

Four Preludes, opus 33 A Scriabin
Etude opus 8 nr 8
Etude opus 8 nr 2

Uit  ´Nine Preludes' Opus 1 nr. 6.7..8 K Szymanowski
Uit ´Four Etudes´opus 4 nr. 3

Literaire belevenis

Deze week werd mij onverwacht een liefdes snack aangereikt. Het was op een jubileumfeestje op mijn werk dat ik uit een heuse snackbar een gedicht mocht trekken. Ik opende het luikje waarachter zich normaliter kroketten of frikadellen bevinden en nam er een opgevouwen papiertje uit. De man die het snack kastje op zijn buik droeg, las mij het gedicht dat er op stond voor.
Het ging zo:

Liefdes snack
Weet waar ik zo van hou
een bal gehakt met heel veel mayonaise
een broodje tartaar heerlijk rauw
kip aan het spit met vers gebakken frietjes
maar het meest van alles
hou ik van jou

Was getekend de Literaire snackman

Leuk toch.

Kraamkamer

Met de geboorte van mijn eigen website is dit blog geworden tot kraamkamer van stukjes. Hier kan ik oefenen en experimenteren. Mijn hersenspinsels uitproberen en laten marineren tot ze rijp zijn voor publicatie. Een website is tenslotte een serieus medium waar verantwoordelijk mee omgesprongen dient te worden. Dus geen vage bijdragen over hysterische verlangens of obsessies maar professionele zakelijke berichten.
Oordeel zelf