It's a wonderful life

Zo heet de film die ik dit weekend thuis in mijn eigen home cinema zag.
Het is al een wat oudere film in het genre feel good movie. Het was een mooie film, het verhaal ontroerend maar niet sentimenteel. In het kort komt het erop neer dat een engel door God op pad gestuurd wordt om een man te redden die zelfmoord wil plegen. Dat lukt, maar dat zien we pas op het laatst als het hele levensverhaal van de hoofpersoon verteld is. Niet echt een leven waarvan ik zeg, tjonge jonge die man is er beroerd aan toe. Die heeft wel genoeg geleefd en is ten einde raad. Hij heeft een aardige vrouw en kinderen, een huis, geld. Wat wil je nog meer? Weliswaar heeft hij door omstandigheden nooit kunnen doen wat hij eigenlijk wilde. Elke keer als hij bijna toe kwam aan iets wat hij heel graag wilde, stak het lot daar een stokje voor. Als op Kerstavond dan blijkt dat zijn oom 8000 dollar kwijt is, kan hij het leven niet meer aan en besluit zich van een brug te storten. Maar daar steekt de engel een stokje voor.
Wat mij betreft mag iedereen over zijn eigen leven beschikken en besluiten wanneer dat ophoudt. Voor de meesten is dat op het moment dat het echt niet meer gaat en je hart er mee ophoudt. Sommigen echter besluiten het heft in eigen hand te nemen en te bepalen wanneer het genoeg geweest is. Ook goed, vind ik.

Welke inzichten bracht de rolprent mij? Dat het leven mooi is en iedereen zijn eigen bijdrage daaraan levert? Dat is geloof ik wel wat de regisseur mij wil laten geloven. Oké, laat ik dan geen spelbreker zijn. There ain't no easy way to cry.

Meer

ik wil meer....
ach zo veel meer
meer van alles wat ik al heb
maar niet meer van minder.

Bij het schrijfproces is minder meestal meer
dus wil ik het vandaag hier maar bij laten.

Minder...

.. ik neem me voor
minder geld uit te geven
minder wijn te zuipen
minder chocolade te eten
minder te snoepen
minder irritante vragen te stellen
minder te zeuren
minder overbodig te zijn
minder te fantaseren
minder zelfmedelijden te hebben
minder mensen lastig te vallen

en dit in willekeurige volgorde
morgen doen we meer.

Half

Voor sommige mensen is het glas half vol, voor andere half leeg.
Voor sommige mensen is het jaar half voorbij ......
Morgen is het 1 juli. En het jaar half voorbij. Ik kan er niets anders van maken.
Vandaag op de laatste dag van de eerste helft van het jaar zag ik een vrouw in de trein. Niks bijzonders toch. De vrouw zat bij het raam, ik stond in het gangpad op weg naar de uitgang. Als we CS Amsterdam binnenrijden, verzoekt de conducteur ons om uit te stappen en onze spullen mee te nemen. Waarom vraag ik mij af. Als ik nou een retourtje gekocht heb in Amersfoort en ik wil meteen terug? Waarom moet ik dan uitstappen in Amsterdam?
Waarschijnlijk omdat de schoonmakers even de prullenbakken leeg maken. Het slaat nergens op want als alle passagiers uitgestapt zijn, begint het instappen van de reizigers naar Amersfoort. Dat de trein daar nog pakweg 23 minuten blijft staan kan hen niet deren.
Maar dit terzijde.
De vrouw bij het raam probeerde wanhopig een snik te onderdrukken. Mijn belangstelling was meteen gewekt, zeker omdat er nog iemand naast haar zat. Blijkbaar waren ze vreemden voor elkaar deze vrouw en de medepassagier. Even dacht ik dat ze alleen haar neus ophaalde omdat ze verkouden was. Maar ze deed het nog twee keer en ondertussen keek ik naar haar gezicht. Het was duidelijk, ze was erg verdrietig.
Arme vrouw. Ik had meteen met haar te doen. Uit ervaring weet ik dat het niet meevalt om een treurige stemming in de trein te onderdrukken. Je schaamt je voor tranen, want in het openbaar huilen dat is not done. Tenzij je een goede reden hebt zoals Maxima tijdens de huwelijksplechtigheid of als ze haar tweede kind voor de eerste keer naar school brengt. Vond ik trouwens wel een beetje overdreven hoor, die traan die ze wegpinkte. Wat is het toch een toneelspeelster denk ik dan. Hoewel ze het overtuigend weet te brengen. Maar dit terzijde.
Sommige mensen worden overvallen door trieste gedachten en moeten dan huilen. Zo is het en niet anders. En ik vind dat we ze die gelegenheid moeten geven, in de trein of waar dan ook. Ik twijfelde of ik ik de vrouw aan zou spreken. Misschien kon ik haar helpen. Toch deed ik het niet. Zwak denk ik nu. Had ik het maar wel gedaan. En niet zo half.

Avontuur

Wie houdt er niet van avontuur? Iedereen toch!
Als je wat wilt beleven dan raad ik je aan gebruik te maken van het openbaar vervoer. De wildste avonturen bleef je in bus, trein tram of metro.
Gisteren bijvoorbeeld toen ik op weg was naar Heiloo heb ik mijn OV chipkaart opgeladen. Tien hele euro's heb ik er op gezet. Ik heb dit gedaan omdat in de Arriva bussen tegenwoordig de OV chipautomaten ook werken. Tenminste dat zouden ze moeten doen. Op de terugweg naar huis probeerde ik mijn OV chipper uit. Helaas bleek het apparaat niet te werken De chauffeur liet mij goedmoedig doorlopen zonder te betalen. Maar integer als ik ben trok ik mijn strippenkaart tevoorschijn. Ik ben niet altijd zo heilig hoor, soms maak ik geniepig gebruik van onheuse mogelijkheden die zich aandienen. Zo heb ik de laatste maanden al twee keer een portefeuille gevonden op straat. Beide keren bleek er geen geld in te zitten en heb ik braaf gezorgd dat ze met inhoud bij hun rechtmatige eigenaar terug kwamen.Ik wacht nu dus op de derde vondst die mij een enorme meevaller gaat brengen. En dan geef ik niks terug!! Ik geniet nu al van het vooruitzicht.
Vanmorgen om 6.45 uur stapte ik in bus 115 richting Amsterdam. Weer had ik mijn OV chipknip paraat. Ook deze keer bleek mijn voornemen ijdel, de hele bus was in het weekend gesloopt en het chip apparaat was onbruikbaar.
Vanavond om 17.15 uur keerde ik huiswaarts met Arriva en deze keer liet de techniek mij niet in de steek. Hoewel het nog ingewikkeld was om de kaart te laten lezen, lukte het uiteindelijk toch De rij achter mij was inmiddels behoorlijk lang. . Ach dat moet je ook een keer gedaan hebben. Ik was de enige in de hele bus die met de OV chipkaart reisde. Zonder het weten had ik vlak bij de uitgang plaatsgenomen. De plek waar uitgecheckt moest worden bij het uitstappen. zodoende had ik goed zicht op het apparaat waarmee zulks geschiedt. Helaas voor mij vermeldde de display dat de dienst afgelopen was. Dat beloofde niet veel goeds. En bij het uitstappen bleek ook dat het uitchecken niet lukte. Dus ik snel naar de voorkant van de bus alwaar ik bij het instappen ingecheckt had. Daar lukt het mij om uit te checken. He he puh puh. Stel je voor dat het niet gelukt was. Dan was er vier euro of meer van mijn kaart afgeschreven en dat wilde ik niet. Ik zag het al voor me dat ik een klacht ging indienen over deze gang van zaken. De gedachte aan de rompslomp die dat met zich meebrengt alleen al maakte me wrevelig. Gelukkig liep het allemaal goed af en kon ik vrolijk de chauffeur uitzwaaien toen hij wegreed.
Wat ik morgen doe? Strippenkaart of OV chipkaart? Ik weet het niet. Het blijft een spannend avontuur voorlopig.

Vaker...

Ik wil wel vaker schrijven maar steeds zijn er weer andere zaken die mij ervan weerhouden. Vandaag bijvoorbeeld heb ik de kunst6daagse in Heiloo bezocht. In de trein op de heenweg werd ik somber. Dat kwam vooral door het weer. Het is warm maar met die donkere lucht kan ik er niet echt van genieten. In Heiloo scheen de zon, een beetje. Daardoor was het warm en zweterig.

Verder moet ik mijn tijd verdelen tussen allerlei bezigheden die mijn aandacht vragen. Zoals de tuin en het huis. En ik wil ook elk weekend schilderen.

Terwijl ik dit schrijf, kijk ik met een half oog naar Pride and Prejudice. Daar snap ik nou echt niks van. Van mensen die dit de moeite waard vinden om geconcentreerd naar te kijken. Ik heb de romans ook nooit gelezen. Terwijl ik mezelf toch bestempel als een romanticus. Alleen Donald Sutherland houdt mij er vanavond een beetje bij.
Ik ga zo meteen in bed liggen. Kan ik nog wat lezen.

Utrecht

Ik was vandaag in Utrecht. Niet echt in Utrecht eigenlijk. Alleen op het CS om over te stappen op de trein naar Amersfoort. Er moest blijkbaar aan het spoor gewerkt worden tussen Hilversum en Amersfoort. En daarom reden er geen treinen en werd ons verzocht via Utrecht te reizen. Als ik dat had geweten was ik waarschijnlijk thuis gebleven. Dus is het maar goed dat ik het niet wist want nu heb ik enkele woningen kunnen bekijken en nieuwe schoenen gekocht. Echte Paco Valiente's. Dat moet je niet onderschatten. Ze zitten erg lekker en waren niet duur. En dat is mooi meegenomen. Als je een huis gaat kopen kun je elke euro gebruiken, heb ik ontdekt.

Ik denk dat ik een huis gevonden heb. Eindelijk. Nu alleen nog keihard onderhandelen over de prijs en een hypotheek regelen.
En het grote feest kan beginnen!!