Verlangen

nog steeds in de ban van Willy.

1995 New Orleans

Uit het moeras stijgen giftige dampen op
weerwolven belagen de arme inwoners
in het holst van de nacht vallen de vampieren aan

Enjoy
my one desire

Koe

A: Weleens een koe zien optreden?
B: Hoezo, kan een koe optreden dan?
A: mmm zeker kan dat. Tenminste op de Parade
B: O, nou dat zal dan wel.

Na deze nuchtere constatering brak het gesprek tussen A en B af. Logisch lijkt mij als je zo'n antwoord krijgt. A zag dus op de Parade een koe in de voorstelling New York. A ging voor mevrouw ten Kate (ik hou van goeie sfeer en eten met een leuke tafelheer) maar omdat de kaartjes ter plaatse uitverkocht waren, besloot A om naar de voorstelling New York te gaan. Niet wetend dat de hoofdrol weggelegd was voor een koe. Het dier was door haar theatercarrière aan een wisse dood ontsnapt. In het dagelijks leven eindigen koeien die geen melk meer geven in het slachthuis. Maar daar ging het verhaal niet over. Dat ging over een man die met een koe door New York liep, in 2009 bij het 400 jarig bestaan van deze stad.

B: Was dat alles?
A: huh ja, hoezo?
B; Ik weet niet hoor, heb je daar geld voor betaald?
A: Eh ja......
En dat is een waarheid als een koe maar dat verhinderde niet dat A met volle teugen genoot.

Halte Kropswolde

Drie euro kost een retour Groningen Kropswolde met voordeelurenkorting. Dan kan het niet ver zijn, denk ik bij mezelf. Mijn vermoeden blijkt juist als ik tien minuten later op het station Kropswolde sta. Schuin achter mij ligt het stationsgebouw waar ik naar op zoek ben.

Als ik het spoor oversteek valt mijn blik op het bordje 'gesloten' dat op de deur van het gebouw hangt. Dat is nou vervelend. Kom ik helemaal naar Kropswolde, is het museum gesloten. Ik besluit om toch maar even te gaan kijken, misschien kan ik door de ramen iets zien. Achter de deur zie ik een paar schilderijen aan de muur hangen. Verder staat er van alles en nog wat, oude huishoudelijke apparaten en allerlei voorwerpen die ik niet direct kan thuisbrengen. Intrigerend maar helaas ik kan niet naar binnen. Wellicht heeft het dorp nog meer te bieden dan alleen dit museum voor oude handwerktuigen. Na enig doelloos heen en weer geloop ontdek ik een molen met een winkel. Maar die is gesloten wegens vakantie. Kropswolde is niet ingesteld op toeristen, merk ik. Terug bij het station blijkt tot mijn verrassing dat het museum nu wel open is. Niet langer gedraald en naar binnen. Na één euro toegang betaald te hebben, dwaal ik een tijdje rond door de oude wachtlokalen. Oude koffers en een heleboel gereedschap. Dit is niet wat ik verwacht had toen ik besloot hierheen af te reizen. Afgaande op wat ik op internet gevonden had, dacht ik dat er beeldende kunst geëxposeerd werd.

Op deze dinsdagochtend in augustus ben ik de enige bezoeker dus heeft de man die mij binnen liet wel tijd voor een gesprekje over de geschiedenis van het museum en meer.

Vakantie

Een vreemd fenomeen. Vakantie. Vandaag is het zwarte zaterdag. Hoeveel mensen zijn er op weg naar hun vakantiebestemming? In ieder geval zoveel dat het honderden kilometers file oplevert in Europa. Je moet er maar zin in hebben. Waarom toch begeven we ons elk jaar weer en masse naar een vakantiebestemming? Terwijl we ook gezellig thuis kunnen blijven, een DVD-tje kijken, een beetje surfen op internet, een blog schrijven. Dat zijn de dingen die ik vandaag gedaan heb. Niet erg verrassend maar wel leuk. En het bespaart me veel ergernis. Een beetje eenzaam is het wel. Als bijna iedereen uit je omgeving weg is. Maar niet getreurd, ook ik ga. Maandag pak ik mijn nieuwe tas in en vertrek naar Groningen. San Francisco, Stockholm en Sevilla zullen even moeten wachten op mijn komst. Ook Bagdad en Beiroet zijn nog niet aan de beurt. Er gaat niets boven Groningen toch?

Green eyes

groene ogen zijn een bijzondere schoonheid....
Deze song van Coldplay is blijkbaar erg populair op you tube. En ik snap wel waarom. Het is weer zo´n verslavend nummer.

Bij toeval stuitte ik op green eyes in mijn speurtocht naar meer over Nathaniel Parker. Deze acteur speelt de hoofdrol in the inspector Lynley mysteries en heeft sinds enkele weken mijn speciale belangstelling.
Waarom? Dat hoeft eigenlijk geen betoog. Nathaniel Parker is inspector Thomas Lynley, een man uit een adellijke familie, intelligent en sexy. En dan die schermutselingen met zijn hulp deputy, Havers. Om je vingers bij af te likken.
Het scenario van de afleveringen is gebaseerd op boeken van Elizabeth George. Geen hoogstaande literatuur als je het mij vraagt. Maar in de tv serie omgewerkt tot heel acceptabele plots. Alleen willen de makers dat wij geloven dat er niks speelt tussen Lynley en Havers terwijl de vonken er regelmatig van af spatten. Voorlopig elke woensdagavond bij de KRO.

Beloofd

Belofte maakt schuld, dat zeiden mijn ouders vroeger al. Tja en ik heb beloofd een vrolijke blog te schrijven over een beesie. Je weet wel de AH gadget van dit WK. Albert wist ons een tijdje in spanning te houden. Alle andere supermarktketens hadden hun WK speeltje al lang gepresenteerd toen Albert met beesie op de proppen kwam. Een langwerpige uitvoering van de wuppie dacht ik bij de eerste tv reclame. Geen spectaculaire vondst. Tot ik vorige week op het station in Hilversum met the real thing werd geconfronteerd. Om half zeven 's avonds arriveerde ik met de automobiel vanuit Ermelo te Hilversum, alwaar ik de trein naar Amsterdam ging nemen. Hongerig na een lange vergadering besloot ik de AH to go te plunderen. Ik kom dan altijd in de verleiding om een zak chips te kopen of een andere vette hap. Maar niet deze keer. Uiteindelijk werd het een bakje fruitsalade, heel gezondheidskundig verantwoord. Vroeg de jongeman die mijn geld in ontvangt nam of ik een beesie wilde. Wat zeg je, antwoordde ik verbaasd. Of ik een beesie wilde. Nou ja vooruit dan, waarom niet dacht ik en kreeg een rood ding in mijn handen gedrukt. Het voelde heel erg zacht. En toen gebeurde het. Ik vond het leuk. Waarom kan ik niet uitleggen, maar het heeft waarschijnlijk te maken met de zachtheid van het ding. Een gevoel van blijdschap overviel mij terwijl ik naar het perron liep met mijn bakje fruit en beesie. De trein van 18.41 uur had een vertraging van ruim 10 minuten maar humeur bleef dankzij beesie goed.

Een vrolijke vertelling toch, beste lezer?
En dat terwijl ik in veel beter ben in het droevige compartiment.

Sad and deep

Hier heb ik eigenlijk niks meer aan toe te voegen behalve dit:

Welcome to the canteen.

Chris Wood speelt trouwens heel verdienstelijk dwarsfluit. Ook te horen op Mourning sad morning van Free.

O o wat een droefheid op een stokje weer. Volgende keer zal ik jullie verblijden met een vrolijke verhaal over een beessie.