maandag 7 juni 2010

Terugblik



Kunstinzicht in de zin van land in zicht of inzicht in kunst. Ik denk het eerste. Marken was dit weekend bereikbaar met de boot waardoor je van de Gouwzee kunst in zicht kreeg. maar laten we de tweede interpretatie ook niet meteen uitsluiten. Misschien was het de intentie van de organisatoren de bezoekers inzicht in kunst te verschaffen.

De opzet van deze kunstroute week af van de gebruikelijke doordat de exposanten over het eiland zwierven en de kijker op zoek ging. Ook in dat opzicht was de titel toepasselijk dus.
Of de intentie om inzicht te krijgen in kunst geslaagd is, weet ik niet. Het waren in ieder geval geen museumstukken die tentoongesteld werden. Dat is wel vaker het geval bij kunst kijk routes. Over het algemeen kom je redelijk onbekende kunstenaars tegen. Dat moet je incalculeren. Het gaat om de totale ervaring. Genieten van mooie of minder mooie maar toch verrassende objecten, installaties, schilderijen. De omgeving, de sfeer en de mensen doen de rest. Vooral de omgeving en de mensen spelen een grote rol heb ik ontdekt. Bij de kunstzesdaagse in Heiloo vorig jaar kende ik niemand en ook de omgeving was onbekend. Dat was aanzienlijk minder leuk dan de kunst kijk route in Monnickendam of Kunstinzicht op Marken.

De kunst op Marken was licht, luchtig en veelvormig. Vooral de vissenhuiden van Hélène Min, de bamboe ontwerpen van Maria Blaisse en het werk van Linda Meulenhoff spraken mij aan.

zondag 6 juni 2010

Incarnatie


Zondag 6 juni


Nietsvermoedend stond ik in de haven op Marken een beetje rond te kijken bij Kunstinzicht. Plotsklaps zag ik een man lopen met lang zwart haar. Niks bijzonders ware het niet dat de man bijkans een incarnatie van Willy DeVille was. Hetzelfde lange zwarte haar, geverfd, en dezelfde snor, alleen het sikje ontbrak. Ik was perplex, zo sprekend leek de man op Willy.

Het was werkelijk fascinerend om te zien. Zou hij dit met opzet gedaan hebben, schoot het door mij heen. In een split second overwoog ik de man te vragen of hij Willy DeVille kende. Ik kon mij niet voorstellen dat dat niet zo was. Hoewel hij verder qua kleding geen overeenkomsten vertoonde met wijlen de muzikant, straalde hij op een andere manier een sterke gelijkenis uit. Ik kan niet verklaren waarom maar die indruk had ik.

Ik twijfelde en toen was het moment voorbij. Hij draaide zich om en liep terug in de richting waar hij vandaan kwam. Nog voordat ik een foto van hem had kunnen maken. Helaas anders had ik deze als bewijs bij deze blog kunnen voegen. Maar wie weet loop ik hem nog een keer tegen het lijf in Monnickendam.

Ik vervolgde ook mijn weg maar het voorval zette mij wel aan het denken. Een Willy DeVille lookalike is toch niet wat ik verwacht. Bij andere artiesten zoals Elvis Presley of Michael Jackson, kijk ik er niet vreemd van op. Maar bij Willy, nee daar past dat fenomeen voor mij niet bij.

vrijdag 4 juni 2010

Zomer

De zomer barst met veel geweld los. En dan bedoel ik niet alleen het mooie weer! Zojuist vond ik in mijn tuin een gemolde duif. Terwijl ik de explosieve groei van de wisteria aan het bestuderen was, viel mijn oog op een bos veren. Bij nadere beschouwing bleek het een stuk van een vleugel te zijn. Verbouwereerd stond ik met dit duivenonderdeel in mijn hand toen mijn oog viel op de kop van het beestje. Ach get, dat lag daar zo maar, afgerukt. Verder vond ik nog de restanten van de andere vleugel. Altoos begaan met het lot der dieren, heb ik de kop begraven en de stukken vleugel in de grijze container gekieperd.

Ik vermoed dat een van de poezen die mijn tuin frequenteren de schuldige is. De natuur is hard. Gelukkig is het dit keer geen jong konijntje dat uit zijn hok geroofd wordt door een slinkse kat. Ik word nog kwaad als ik aan dat voorval van enkele jaren geleden terug denk. Toen werd een van de twee jonge konijnen die we hadden door een kat gekild en later door de eigenares teruggebracht gewikkeld in een theedoek. Ja daar hadden we wat aan. Houd die ellendige kat van je maar binnen.
Bah wat heb ik een hekel aan die moordlustige beesten. Gr, gr..

donderdag 3 juni 2010

Nieuw!

Deze kende ik nog niet.
Geen herinneringen maar toch mooi.
Hier word je weemoedig van..



Zachtjes wegglijden in zoete dromen.

Sunday morning I rise
And I stand to face a new dawn
Sunday morning a new day is born
Such a long way to go
And so little time to get there
Such a long way to go
But I want you to remember
All the love we used to know
Think of me sometimes
My love.
Morning morning, sad day
Ah! Ah! Ah! Ah!
Morning morning, sad day
Ah! Ah! Ah! Ah!
In the evening I sit
And my thoughts they turn to you
In the evening I think of my home
And I need you to remember
All the love we used to know
Think of me sometimes
My love
Morning morning, sad day
Ah! Ah! Ah! Ah!
Morning morning, sad day
Ah! Ah! Ah! Ah!
Mmmmm....

More lyrics: http://www.lyricsmode.com/lyrics/f/free/#share

zaterdag 29 mei 2010

Lost..... again

Na ruim vijf jaar is er een eind gekomen aan de succesvolle serie Lost. Gisteravond zond Net 5 de extra lange slotaflevering uit. Nu is het echt over en uit met Jack, Hugo, Sawyer, Kate, John, Sayid, Desmond en de andere Lost personages. Het einde laat een beetje een triest gevoel achter. Een leegte...

Natuurlijk zijn niet alle vragen beantwoord, hoewel sommige mensen dat wel verwachtten. Ik niet. Mijn verwachting was, gezien de ontwikkelingen van het afgelopen seizoen, een meer apocalyptisch einde. Dat was het ook niet. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik het vond.
Wat mij betreft was de serie eerder gestopt. Het verhaal sleepte zich maar voort, niets werd opgelost. Vooral dit laatste, zesde seizoen, kreeg ik het gevoel dat de serie te ver opgerekt was. De spanning was er af, de verhaallijnen te ver losgeweekt van het oorspronkelijk script. Dat zie je wel vaker gebeuren bij Amerikaanse series. Bij hoge kijkcijfers wordt het verhaal eindeloos uitgemolken.
Maar nu zijn we klaar met Lost. Misschien was het de bedoeling dat we ons een beetje verloren voelen na de laatste episode. Dat is dan gelukt.

woensdag 26 mei 2010

Dagboek

Zo langzamerhand begint dit blog te lijken op een dagboek met terugwerkende kracht. Dat was oorspronkelijk niet mijn bedoeling. Maar het is wel verleidelijk om al schrijvend terug te kijken. Vooral met een bron als you tube bij de hand blijkt de kist met herinneringen gemakkelijk open te gaan. Maar het geeft wel weer inspiratie om terug te veren. Een noodzakelijke eigenschap om in leven te blijven.
Daarom nog een tekst uit de kist:

Get where I belong

Help me to repair
Things I have done wrong
Help me to find a way
To get where I belong

All you can say
When you're feeling this way
Is that somebody needs you
And wants you to stay
And all you can do
When your something is through
Is take all your time
Don't let it get you blue


More lyrics: http://www.lyricsfreak.com/f/free/#share

woensdag 19 mei 2010

19 mei 1980

Vandaag is het 30 jaar geleden dat mijn vader overleed.
Dat is al weer een hele tijd.
Het was een warme en zonnige maandagmiddag.
Ik was nog jong en veerkrachtig.
Het verdriet had ik verwerkt, dacht ik.
Maar het tegendeel lijkt waar.
Naarmate ik ouder word, ervaar ik dat alle butsen en deuken die ik onvermijdelijk oplopen heb in het leven me kwetsbaarder maken.