Geneesmiddelenonderzoek

Meedoen aan geneesmiddelenonderzoek is niet eng. Dat heb ik vandaag ontdekt. In de trein van Amersfoort naar Amsterdam. (Het is echt geen weggegooide tijd die dagelijkse treinreis)
En het is goed voor de mensheid.
En je houdt er ook nog veel geld aan over.
Dus ja ik denk er nu serieus over na.

In Hilversum kwam er een jongen tegenover mij zitten. We raakten in gesprek over zijn studie en van het een kwam het ander. Zoals dat gaat. Hij studeerde aan de VU, bestuurswetenschap of zoiets. Hij kwam uit Groningen vertelde hij mij. Daar had hij een keuring ondergaan voor een geneesmiddelenonderzoek. Mijn interesse was gewekt. Eindelijk kon ik iemand uithoren die het aan den lijve ondervonden had.
Hij verzekerde mij dat het totaal ongevaarlijk is. Je krijgt een hele lage dosering van het medicijn. Het komt er eigenlijk vooral op neer dat ze kijken hoelang het spul in je lijf circuleert. Soms moet je wel eens overgeven, antwoordde hij, toen ik vroeg of je niet misselijk werd. Maar wie zit daar mee? Verder is het gewoon chillen. Je hebt zeeën van tijd en kunt flink studeren als je dat wilt, begreep ik van hem. Ik zou denk een paar boeken meenemen of een blog schrijven. Mmm misschien moet ik me toch maar eens aanmelden. Kijken of ik door de keuring kom met dat rammelende lijf van mij.

Before Willy

Vroeger, lang geleden, lang voordat Willy mijn pad kruiste, was dit een van mijn favoriete nummers. Vandaag zag ik het terug en het heeft echt niks maar dan ook niks aan kracht ingeboet. Nog steeds lopen er koude rillingen over mijn rug bij het horen van dit nummer. Mooi toch, dat zoiets niet voorbij gaat. Dat je nog steeds geraakt wordt door iets wat je in je jeugd zo geweldig vond. Some consolation bij het ouder worden.

Oooh all I need is a friend


I will love you till the very end.
Say no more.

Genieten II

foto Eva Schram

Het echte genieten in Istanbul begint ´s avonds als het donker is. De temperatuur blijft ver boven Nederlandse gemiddelden in deze tijd van het jaar. Zelfs een jas is niet nodig. De bussen zijn vertrokken, slechts een handvol toeristen is overgebleven.
Als je het mij vraagt is de beste tijd om rond te hangen in Istanbul rond 21.00 uur des avonds. Het maakt niet uit welke dag. In de oude stad zijn alle dagen hetzelfde.

Zo heeft elke stad zijn beste tijdstip om te genieten. In Barcelona is bijvoorbeeld 10.00 uur op zondagochtend het beste moment. Tenminste dat was het vijftien jaar geleden.

Wist je trouwens dat Istanbul het nieuwe Barcelona is.
Als je afgaat op het aantal Nederlanders dat je er tegen het lijf loopt zou je het wel denken. Ons volk heeft massaal Istanbul ontdekt, terwijl alleen de hotels redelijk goedkoop zijn.
Maar niet getreurd, er blijft veel te genieten in deze stad.
Mijn top 3:
1. Aya Sofia
2. Istanbul Museum of Modern Art
3. Büyükada

Blauwe moskee

Vrijdag 7 mei 2010
bezoek aan de blauwe moskee




Tijdens ons bezoek aan Istanbul hebben we braaf alle toeristische attracties afgewerkt. Op kousenvoeten en met een sjaal om het hoofd rondschuifelen tussen honderden toeristen in de populairste moskee ter wereld is best wel mijn ding!

Genieten ..

<.. met de pet op.


Büyükada, Zee van Marmara
maandag 10 mei 2010
15.48 uur plaatselijke tijd

Voor de onwetende lezer:
Genieten met de pet op is afgeleid van huilen met de pet op.

Olijfboom

Een lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan. Ik heb een olijfboom gekocht. Eigenlijk een boompje. Hij is nog klein, ongeveer dertig centimeter hoog. Maar over een paar eeuwen, als ik allang dood en vergeten ben, dan staat hier in Monnickendam een mooie olijfboom. Ze kunnen heel oud worden, deze bomen. Maar misschien niet in Nederland. Ons klimaat is niet ideaal. De winter te koud, de zomer te nat. Maar zo lang hij in een pot staat kan ik hem verplaatsen en in de winter op een beschutte plaats inpakken. Zodat hij geen last heeft van de vorst.
Ik ben natuurlijk erg benieuwd of er ook olijven aan komen. Waarschijnlijk wel, maar of ze ook te eten zijn is een tweede. Dat mag de pret niet drukken, ik ben nu al dol op mijn boompje.

Vergissing

Gisteravond kwam ik tot de ontdekking dat ik mij vergist heb. We kunnen het wel. Een goede drama serie maken in Nederland. Ik zat een beetje te zappen na Bonje met de buren op RTL4. Want het volgende programma, Het zesde zintuig, verdiende mijn aandacht niet meer. Zodoende belandde ik midden in een aflevering van Bloedverwanten, een dramaserie van de AVRO. Ik was meteen geboeid. Weliswaar kwam het neusje van de vaderlandse acteerzalm langs, dus dan mag je wat verwachten. Ik denk aan een Derk de Lint en die vrouw die ook in de advocatenserie Keizer en de Boer speelde. Ook Victoria Koblenko zag ik niet onverdienstelijk acteren. Maar ook de verhaallijnen, de dialogen en de enscenering waren interessant. Zo zeer zelfs dat ik volgende week weer ga kijken. Pikant detail, een relatie van een broer met zijn halfzus. Nu bijna alle taboes in Nederland doorbroken zijn, gaan we weer een stapje verder. Verder nog een jongeman, Martijn, die het voortdurend met oudere vrouwen aanlegt. Zegt oudere vrouw tegen jonge lover: "Ik vind het heerlijk dat je zo je best doet maar het verandert niks aan wat ik heb besloten. Dat je dat weet. Lieve Martijn ik ben namelijk niet echt een vrouw voor jou, ik ben een stadium. Een experiment of zoiets. net als Elisabeth." En dan kedeng worden er een paar rake klappen uitgedeeld waarna Martijn afdruipt, zich gaat bezatten en uit balorigheid een auto onderpist. Donderdagavond is voorlopig weer een leuke televisieavond geworden.