In de Here

Het is bijna Pasen, tijd voor enige contemplatie.
Hoewel het nog volop vastentijd is laven wij ons alvast aan een altoos opbeurende tekst uit dat oude boek.

De HERE is mijn herder, mij ontbreekt niets;
Hij doet mij nederliggen in grazige weiden;
Hij voert mij aan rustige wateren;
Heerlijk toch.

Hij verkwikt mijn ziel.
Hij leidt mij in de rechte sporen
om zijns naams wil.
Is maar goed ook.

Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis,
ik vrees geen kwaad,
want Gij zijt bij mij;
uw stok en uw staf, die vertroosten mij.
Een dal van diepe duisternis, wie gaat daar niet doorheen somtijds.

Gij richt voor mij een dis aan
voor de ogen van wie mij benauwen;
Gij zalft mijn hoofd met olie,
mijn beker vloeit over.
Geen commentaar.

Ja, heil en goedertierenheid zullen mij volgen
al de dagen van mijn leven;
ik zal in het huis des HEREN verblijven
tot in lengte van dagen.
Het wordt steeds beter. Heil en goedertieren, dat sla je toch niet af.

Ik heb besloten om meer van deze reli-stuff te gaan lezen. Kan een goede invloed hebben op mijn stijl, om niet te spreken van mijn zielerust.
Nee zonder gekheid. Ik meen het.

"In de bloei van haar dagen moest zij heengaan en derven de rest van haar jaren." Nog zo'n pareltje. Kwam hem tegen bij Maarten 't Hart in De Zonnewijzer. Je raadt het al de hoofdpersoon heeft vroegtijdig het leven gelaten. Is blijkbaar op ingenieuze wijze omgebracht omdat ze te veel wist. Een leuk thema, interessant uitgewerkt door Maarten.

Schilderen III

Gaat ze nou weer over dat schilderen van haar zeuren, hoor ik je denken?
Want laten we wel wezen, een beetje uit de hand loopt het wel met deze blog. Nee nee nee lezer. Geen sentimeel gedoe vandaag. Ik neem je mee naar het atelier van Madeleine Freyee.

Het eerste deel van het filmpje geeft een indringend beeld (inclusief decollete) van de vrouwen die beeldjes gehakt en geboetseerd hebben. Dan komt er een oudere (saaie) man en hopla daar verschijnt Jose met haar schilderijtje van twee boten.

In het filmpje ontbreek mijn bijdrage over mijn grote inspirator Bob Ross. Jammer dat is er uitgesneden. Verder is het natuurlijk lachen gieren brullen. Na deze boten heb ik een boom geschilderd. Deze opnames zijn van eind december 2008. Sindsdien is er progressie!!

s

La mama

Al weer een week voorbij, een week vol afscheid.
Dag Hans, rust zacht.
Dag Camiel,het ga je goed.
En tot slot:
dag Wouter, wees gegroet.

Daarom luisteren we voor deze keer naar la mama, een lied vol van afscheid.
Je mag kiezen tussen Andre Hazes en Charles Aznavour.








Persoonlijk kies ik Charles.
Ave Maria....

Zielepijn

Met zijn theatrale interpretatie weet Hugo Koolschijn Zielepijn aan de vergetelheid te ontrukken. Want zeg nou zelf, ken jij het verhaal van Vasiljev die intens lijdt na een nachtelijk bezoek aan wat Tsjechov gevallen vrouwen noemt. In de intieme setting van de schouwburgfoyer te Amsterdam zijn wij in de gelegenheid om van dichtbij mee te leven met de escapades en tenslotte de wanhoop van deze student rechten. Hugo Koolschijn wekt, gezeten op een stoel en lezend vanaf beeldscherm, het typisch Russisch verhaal voor ons tot leven. Hoewel ik mezelf zo nu en dan streng tot de orde moest roepen om niet weg te dromen, heb ik mij tijdens de vertelling van 45 minuten eigenlijk geen moment verveeld. En dat zegt natuurlijk wat. Zowel over de kwaliteiten van Tsjechov als schrijver als over Hugo Koolschijn als acteur/verteller.
En ondanks het beeldscherm, wist Koolschijn toch regelmatig contact te maken met zijn publiek. Ook bijzonder want tijdens toneelvoorstellingen is dat er niet bij. Na afloop kon ik het niet laten om hem hierover aan te spreken en antwoordde hij mij dat hij inderdaad alle gezichten gezien had.

Joran en Sven

Het is kwart voor een vanmiddag als ik de Telegraaf opensla. Ik zit bij de kapper te wachten tot ik aan de beurt ben. 'Natalee snoof cocaïne en viel van het balkon" schreeuwt de kop van het artikel. Wat is dit, waar gaat dit over? Dan blijkt Joran weer een nieuwe bekentenis afgelegd te hebben. En je kent de Telegraaf, die is niet flauw als het om zulke zaken gaat. Ze hebben het ook deze keer weer groots aangepakt. De halve voorpagina is gewijd aan het verhaal van Joran. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn afkeer van sensatiezucht. Nou ja als ik eerlijk ben, houd ik ook wel van een beetje sensatie. Begrijp me niet verkeerd, ik lees zelden de Telegraaf. Hoewel ik er vandaag achter kwam dat het geen slechte krant is. Ja je leest het goed, het is geen slechte krant.

Na het het enorme televisie succes twee jaar geleden, waarbij Joran ons wilde laten geloven dat hij wel betrokken was bij de dood van Natalee maar er verder niks mee te maken had, is het een beetje stil geworden. Het bleef wel en beetje rondzingen in mijn hoofd. Al daarvoor zelfs. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het kon dat een meisje verdween zonder een spoor achter te laten. Zeker als ze vanaf het strand in zee gedumpt was. Dan maak je mij niet wijs dat er geen sporen zijn. Ook de huidige versie van Joran roept weer allerlei vraagtekens op. Waarom zijn van de gebeurtenissen zoals hij ze nu presenteert geen sporen gevonden. Misschien kijk ik teveel CSI, maar ik geloof er geen bal van dat er niks gevonden is.

Wat heeft dit nu allemaal te maken met Sven? Sven heeft toch geen meisje in zee of een moeras gedumpt? Wat was het nou Joran? Klopt, maar Sven ging wel de verkeerde kant op deze week. Ook een drama en wie was er nou fout? Joran of Sven? O nee Sven of Gerard? Of was het Peter? Volg je me nog? En dan is er nog Madeleine, die is ook nooit terug gevonden. Zoals gewoonlijk weer meer vragen dan antwoorden!

Vandaag II

The skies they were ashen and sober;
The leaves they were crisped and sere -
.........



Many thanks to Jeff Buckley for giving me such joy.
......

And I said: "What is written, sweet sister,
On the door of this legended tomb?"
She replied: "Ulalume -Ulalume -
'Tis the vault of thy lost Ulalume!"

Then my heart it grew ashen and sober
As the leaves that were crisped and sere -
As the leaves that were withering and sere;
And I cried: "It was surely October
On this very night of last year
That I journeyed -I journeyed down here! -
That I brought a dread burden down here -
On this night of all nights in the year,
Ah, what demon hath tempted me here?
Well I know, now, this dim lake of Auber -
This misty mid region of Weir -
Well I know, now, this dank tarn of Auber,
This ghoul-haunted woodland of Weir."

Literature Network » Edgar Allan Poe » Ulalume

Vandaag

Vandaag was weer zo'n dag, grijs en griezelig.
Zo'n dag dat ik dacht waar zijn die koele meren en stille wateren waar verlossing is.

Want mijn naam is Hedwig Marga de Fontayne.
Ik ben een Hollandse vrouw, maar met bloed van uitheemse voorouders...
en ik ben dus op zoek naar de koele meren uit psalm 23.
Ik ben geboren in het midden der negentiende eeuw, en opgegroeid in een Hollandse provincie-stad. Aldaar was klein vertier van handel of bedrijf, maar toch welvaart, want er woonden veel rijken in deftige huizen.
Ook mijn huis was groot en deftig, wellicht honderd jaar oud.

We hadden het niet slecht daar in die provinciestad maar toch ondanks de zorgenvrijheid van mijn jonge jaren, waarin noch ziekte, noch droef verlies, noch hardheid van mensen, noch kommer noch gebrek mijn levensgroei kneusden, kon ik toch aan deze jaren niet terugdenken, zonder telkenmale de kwade geur van saaiheid aan herinneringen met afschuw te hervinden.

Na een mislukt huwelijk, een postnatale psychose en morfineverslaving ben ik toch weer aardig opgekrabbeld en slijt mijn laatste dagen op het platteland waar ik zoveel gelukkige uren doorbracht.

P.S. voor degene die mij nog niet herkend hebben: ik ben de hoofdpersoon uit Frederik van Eedens Van de koele meren des doods.