Brief aan Bob

Beste Bob,

Het spijt me dat ik de laatste zo weinig aandacht voor je heb. Maar je weet toch dat vroeger of later zal blijken dat ik echt van je hou. Nee ik ben je niet vergeten ook al lijkt het dat ik nog slechts oog heb voor Willy, romance, DeVille. Je weet Bob ik ben niet vies van een portie sehnsucht en spleen, maar je weet ook dat ik een groot hart heb. Dat is alom bekend. En Willy, de arme ziel, hij heeft het loodje gelegd. Niet langer kunnen wij genieten van zijn flamboyante verschijning en ravissante optreden.
Jij hebt hem toch persoonlijk gekend. Ik weet dat hij je in de jaren zestig weleens tegen het lijf liep in NY. Maar misschien is je dat toen niet opgevallen. Verder mag jij je gelukkig prijzen dat met de roem die je al vrij snel ten deel viel. Ook al wilde je daar op een gegeven moment niks van weten. Hoezo motorongeluk? Je bent gewoon een tijdje van het toneel verdwenen, geef het maar toe. Ach ik begrijp het wel. Je betaalt een hoge prijs voor roem. Daar kan Willy over mee praten. Hoewel hij zich ook vaak miskend en onbegrepen voelde. Hij was nogal controversieel. Sommigen beweren zelfs schizofreen maar dat vind ik te ver gaan. Hij was wel grillig maar dat kan ik wel waarderen. Willy was veelzijdig en liet zich niet in een hokje stoppen. In Amerika schijnt dat geen pré te zijn. Hij voelde zich in Europa meer op zijn plek en had ook meer succes met zijn mix van muziekstijlen. Ach Bob wat zal ik zeggen, hij verdient het toch gewoon. Mijn aandacht. Misschien wil je me bij gelegenheid eens meer vertellen over het leven van Willy. Hoe zat dat nou met Lisa? Ik weet dat hij met zijn stem vele vrouwenharten heeft veroverd, maar hij liet wel duidelijk weten dat zij de liefde van zijn leven was. Toch schijnt het dat hij haar verlaten heeft voor ene Nina en dat zij zich toen verhangen heeft. Kijk dat zijn van die zaken die mij bezig houden. Hoewel het verder niet ter zake doet natuurlijk. Het gaat tenslotte om de muziek.
Ik ga afsluiten Bob, je blijft altijd a true love of mine.

xx



b

Opus 96

Langzaam maar zeker nader ik de honderd. Vijfennegentig stukjes gingen aan dit opus vooraf. In september 2008 zette ik mijn eerste schreden op dit digitale pad. In het begin een beetje wankel zoals dat meestal gaat met de eerste stapjes. Daarna allengs vlotter maar niet zonder ups en downs. Zoals dat meestal gaat in het leven. Ook was ik niet altoos geinspireerd.

{intermezzo} Gaap..gaap nog even en je valt in slaap.

Vaak luisterde ik tijdens het schrijven van deze blogs naar een passend muziekje op youtube. Vandaag bijvoorbeeld word ik begeleid door David. Gray voor degene die het wil weten. Hij was in Utrecht deze week. Ik niet, Eva wel. Daarom wil ik Eva graag uitnodigen om haar impressie van het concert hier met ons te delen...........

Terwijl David zingt over een liefde die beter had kunnen blijven, kijk ik terug op al die brouwsels die hier de revue passeerden. Het was voor mezelf in ieder geval een manier om mijn gedachten een beetje te ordenen. Schrijven dwingt je om te focussen en niet weg te zeilen op de golven van je mijmeringen en dagdromen.

{intermezzo}Sail away with me honey, I put my heart in youre hand...

Het bloggen biedt mij ook de kans om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur van werk en de verwachtingen die mensen daar van mij hebben.

{intermezzo} Meet me on the other side...

Zo ga ik de honderd wel halen.

Quiz

Wie is deze knappe strak geplamuurde verschijning.
Onder de goede inzenders wordt een uitstapje naar you tube verloot.

Mahler

Luisterend naar radio 4 valt mij ineens mijn kennismaking met Mahler te binnen. Het zal midden jaren zeventig geweest zijn. Ik had nog geen kaas gegeten van klassieke muziek. Dat hoorde niet bij mijn opvoeding. En zo gebeurde het dat ik op een zaterdagavond naar de film Dood in Venetie zat te kijken. Niet op televisie. Die hadden we toen wel maar daar zag je zulke films niet. En het was ook niet in de bioscoop maar bij een door een jongerenvereniging georganiseerde filmavond. Daar kwam niet iedereen want het was nogal alternatief. Maar ik wilde daar wel bijhoren op mijn zestiende. Afin ik dwaal af......

De hele film is gelardeerd door delen uit de 3e en 5e Symfonie van Mahler. Ik was meteen verpletterd. Dit was zo mooi. Niet alleen de muziek hoewel die op zichzelf ook prachtig is. Het was denk ik vooral de combinatie van het verhaal, de beelden en de muziek. Op zich zou elke film dat in zich moeten hebben om een goede film te zijn. Maar de ervaring leert dat dat lang niet altijd het geval is. Bij Dood in Venetie wel dus. Deze film en zijn maker zijn overigens wel een beetje in de vergetelheid geraakt. Je hoort of ziet er weinig meer van.
Het verhaal is gebaseerd op een boek van Thomas Mann en gaat over een schrijver, Aschenbach, die naar Venetie komt voor een vakantie. Hij worstelt met een heleboel problemen in zijn leven, want homo. Aschenbach wordt verliefd op een mooie jongen, Tadzio. Hij raakt verstrikt in zijn gevoelens voor deze werkelijk goddelijke jongeman. Het is zo´n androgyn typetje van wie je je ogen niet van af kunt houden. Achenbach ook niet, maar verder gebeurt er niks onzedelijks. Wel een gewaagd thema, hoewel ik heb de indruk dat het onderwerp in die tijd minder gevoeldig lag dan nu. Maar dat is weer een andere discussie.
Uiteindelijk eindigt de film met de dood van de schrijver op het strand. Een heel dramatische gebeurtenis, zeer indringend gefilmd zag ik op you tube. Je begrijpt dat ik me dit allemaal niet meer letterlijk kan herinneren. Maar bij het terugzien van de beelden, komt het allemaal weer bovendrijven.

Mijn besluit staat vast. In het kader van mijn goede voornemen ga ik snel eens luisteren naar de 5e van Mahler. In combinatie met kijken naar de film wellicht.

De Eenzamen

"Stil sta ik in de steppe,
De doffe zon gaat onder,
De schrale maan verschijnt.

Het gras dampt, klam en vochtig,
De grond blijft stijf bevroren
In heete korte zomer:
't Blijft winter in de zomer.

De klokjes zijn nog hoorbaar,
Het rulle spoor nog zichtbaar,
De kar is al verdwenen.

Ja, alles gaat, verdwenen...
Wat over is gebleven
Is lief maar onvoldoende
Om op te leven. "

en dat alles gezongen in taal die zoveel zachter klinkt dan de onze.
Luister maar:




Met dank aan Jan Jacob die voor de tekst zorgde.

Wachten zonder woorden

Marken,

wacht op de lente

Spanish guitar

Er was eens een man die heel goed gitaarspelen kon.
Hij woonde in Spanje.



En hij zat gewoon aan de keukentafel.
T 'is net een sprookje.
Zo betoverend deze muziek.
En zij leefden nog lang en gelukkig
in Spanje.