Zit net op you tube een video te bekijken van een stukje muziek uit de film Le fabuleux destin d'Amelie Poulain. Het fragment toont een coupure uit de film met muziek van Yann Tiersen. Nu echter zonder de voice over die je in de film wel hoort.
Je ziet in het fragment http://www.youtube.com/watch?v=duGbgrv9LRE hoe mooi die film is opgebouwd. De acteurs hebben heel weinig tekst. De film is een aanschakeling van scenes met een alwetende verteller die is meeneemt in het verhaal. Op deze manier, met de sprankelende piano, word je meegevoerd in een wonderlijk sprookje, het leven van Amelie Poulain.
Voor de dromers onder ons een niet te missen film.
http://www.youtube.com/watch?v=CgYnRh8ACGQ
zondag 16 augustus 2009
zaterdag 8 augustus 2009
Heaven stood still
Willy DeVille is dood.
One dream of my life.
One night in eternity, the wind wispers soft to me.
And heaven stood still.
One celestial rapsody and heaven stood still.
Hij heeft niet de hand aan zichzelf geslagen maar is gestorven aan een van de meest vileine vormen van kanker.
Op 58 jarige leven heeft hij the end of the line bereikt. Niet oud maar voor een man die meer dan 20 jaar verslaafd was aan heroïne, een respectabele leeftijd.
Zijn muziek is voor mij verweven met de eerste helft van de jaren tachtig. In 1981 maakte ik in een studentenhuis aan de E street in T kennis met Mink DeVille. Coup de Grace, een plaat vol hartverscheurende songs over verloren en anderzins uit de hand gelopen liefdes. Geen dag ging er voorbij dat deze elpee bij mij niet op de draaitafel lag. Zwelgen in een poel van ellende. Maar mooi.
De Volkskrant vandaag: "De loopbaan van deVille leek op het breukvlak van de jaren zeventig en tachtig voorbestemd eenzelfde vlucht te nemen als die van Bruce Springsteen. De stem had DeVille ervoor. Aan de vereiste andere kwaliteiten ontbrak het hem wellicht. De belofte werd in elk geval nooit ingelost."
Yeah right..... Willy Deville mag dan minder bekend geworden zijn dan Bruce S, dat wil niet zeggen dat zijn muzikale prestaties minder zijn. Willy, een man die uiteindelijk zijn heroïneverslaving overwon (een prestatie op zich) en die je hart raakt...........
http://www.youtube.com/watch?v=ioxeqbQCvMo&feature=fvw#
One dream of my life.
One night in eternity, the wind wispers soft to me.
And heaven stood still.
One celestial rapsody and heaven stood still.
Hij heeft niet de hand aan zichzelf geslagen maar is gestorven aan een van de meest vileine vormen van kanker.
Op 58 jarige leven heeft hij the end of the line bereikt. Niet oud maar voor een man die meer dan 20 jaar verslaafd was aan heroïne, een respectabele leeftijd.
Zijn muziek is voor mij verweven met de eerste helft van de jaren tachtig. In 1981 maakte ik in een studentenhuis aan de E street in T kennis met Mink DeVille. Coup de Grace, een plaat vol hartverscheurende songs over verloren en anderzins uit de hand gelopen liefdes. Geen dag ging er voorbij dat deze elpee bij mij niet op de draaitafel lag. Zwelgen in een poel van ellende. Maar mooi.
De Volkskrant vandaag: "De loopbaan van deVille leek op het breukvlak van de jaren zeventig en tachtig voorbestemd eenzelfde vlucht te nemen als die van Bruce Springsteen. De stem had DeVille ervoor. Aan de vereiste andere kwaliteiten ontbrak het hem wellicht. De belofte werd in elk geval nooit ingelost."
Yeah right..... Willy Deville mag dan minder bekend geworden zijn dan Bruce S, dat wil niet zeggen dat zijn muzikale prestaties minder zijn. Willy, een man die uiteindelijk zijn heroïneverslaving overwon (een prestatie op zich) en die je hart raakt...........
http://www.youtube.com/watch?v=ioxeqbQCvMo&feature=fvw#
zondag 2 augustus 2009
Kurt
Cobain. Het is al weer vijftien jaar geleden dat Kurt dood gevonden werd in zijn tuinhuis in Seattle. Werd hij vermoord of had hij er zelf de hand in? Mwah als je het mij vraagt heeft Kurt het zelf gedaan. Gisteren hoorde ik toevallig een oud nummer van Nirvana op de radio 'Come as you are'.Voor mij reden om even terug te gaan in de tijd. Op het hoogtepunt van hun roem in 1992 was ik helemaal geen fan van Nirvana. Ik weet eigenlijk niet waarom. Pas in 1996 ontdekte ik deze grunge groep toen ik de cd In Utero in handen kreeg.
Bepaald geen vrolijke liedjes. Als je Kurt vergelijkt met Damien valt meteen op dat zowel de muziek als de teksten bij Kurt veel harder en destructiever zijn.
Vaag kwamen herinneringen boven aan de periode van Kurts zelfmoord. Veel jongeren stapten als gevolg daarvan ook uit het leven. Dat gaf de nodige opschudding zoals eigenlijk alles wat Kurt deed. Hij had er wel zijn redenen voor denk ik...............
Voor de achterblijvers blijft het meestal een raadsel wat iemand die lijn van leven en dood doet overgaan. Wanhoop, ondragelijke pijn, gebrek aan liefde en aandacht? Als je Kurt zijn biografie leest, lijkt het er op dat hij al jong ontheemd raakte. Op zevenjarige leeftijd gingen zijn ouders uit elkaar. Die scheiding heeft hem weinig goeds gebracht. Uiteindelijk kreeg hij met zijn muziek wel de aandacht waar hij zo naar hunkerde maar toen was het al te laat. Te laat om nog een positieve invloed te hebben. Ik hoop voor Kurt dat hij gevonden heeft wat hij zocht, dat hij niet langer gekweld wordt door het leven.
Kurt: "If you die you're completly happy and your soul somewhere lives on. I'am not afraid of dying. Total peace after death, becoming someone else is the best hope I've got."
Bepaald geen vrolijke liedjes. Als je Kurt vergelijkt met Damien valt meteen op dat zowel de muziek als de teksten bij Kurt veel harder en destructiever zijn.
Vaag kwamen herinneringen boven aan de periode van Kurts zelfmoord. Veel jongeren stapten als gevolg daarvan ook uit het leven. Dat gaf de nodige opschudding zoals eigenlijk alles wat Kurt deed. Hij had er wel zijn redenen voor denk ik...............
Voor de achterblijvers blijft het meestal een raadsel wat iemand die lijn van leven en dood doet overgaan. Wanhoop, ondragelijke pijn, gebrek aan liefde en aandacht? Als je Kurt zijn biografie leest, lijkt het er op dat hij al jong ontheemd raakte. Op zevenjarige leeftijd gingen zijn ouders uit elkaar. Die scheiding heeft hem weinig goeds gebracht. Uiteindelijk kreeg hij met zijn muziek wel de aandacht waar hij zo naar hunkerde maar toen was het al te laat. Te laat om nog een positieve invloed te hebben. Ik hoop voor Kurt dat hij gevonden heeft wat hij zocht, dat hij niet langer gekweld wordt door het leven.
Kurt: "If you die you're completly happy and your soul somewhere lives on. I'am not afraid of dying. Total peace after death, becoming someone else is the best hope I've got."
zondag 26 juli 2009
It's a wonderful life
Zo heet de film die ik dit weekend thuis in mijn eigen home cinema zag.
Het is al een wat oudere film in het genre feel good movie. Het was een mooie film, het verhaal ontroerend maar niet sentimenteel. In het kort komt het erop neer dat een engel door God op pad gestuurd wordt om een man te redden die zelfmoord wil plegen. Dat lukt, maar dat zien we pas op het laatst als het hele levensverhaal van de hoofpersoon verteld is. Niet echt een leven waarvan ik zeg, tjonge jonge die man is er beroerd aan toe. Die heeft wel genoeg geleefd en is ten einde raad. Hij heeft een aardige vrouw en kinderen, een huis, geld. Wat wil je nog meer? Weliswaar heeft hij door omstandigheden nooit kunnen doen wat hij eigenlijk wilde. Elke keer als hij bijna toe kwam aan iets wat hij heel graag wilde, stak het lot daar een stokje voor. Als op Kerstavond dan blijkt dat zijn oom 8000 dollar kwijt is, kan hij het leven niet meer aan en besluit zich van een brug te storten. Maar daar steekt de engel een stokje voor.
Wat mij betreft mag iedereen over zijn eigen leven beschikken en besluiten wanneer dat ophoudt. Voor de meesten is dat op het moment dat het echt niet meer gaat en je hart er mee ophoudt. Sommigen echter besluiten het heft in eigen hand te nemen en te bepalen wanneer het genoeg geweest is. Ook goed, vind ik.
Welke inzichten bracht de rolprent mij? Dat het leven mooi is en iedereen zijn eigen bijdrage daaraan levert? Dat is geloof ik wel wat de regisseur mij wil laten geloven. Oké, laat ik dan geen spelbreker zijn. There ain't no easy way to cry.
Het is al een wat oudere film in het genre feel good movie. Het was een mooie film, het verhaal ontroerend maar niet sentimenteel. In het kort komt het erop neer dat een engel door God op pad gestuurd wordt om een man te redden die zelfmoord wil plegen. Dat lukt, maar dat zien we pas op het laatst als het hele levensverhaal van de hoofpersoon verteld is. Niet echt een leven waarvan ik zeg, tjonge jonge die man is er beroerd aan toe. Die heeft wel genoeg geleefd en is ten einde raad. Hij heeft een aardige vrouw en kinderen, een huis, geld. Wat wil je nog meer? Weliswaar heeft hij door omstandigheden nooit kunnen doen wat hij eigenlijk wilde. Elke keer als hij bijna toe kwam aan iets wat hij heel graag wilde, stak het lot daar een stokje voor. Als op Kerstavond dan blijkt dat zijn oom 8000 dollar kwijt is, kan hij het leven niet meer aan en besluit zich van een brug te storten. Maar daar steekt de engel een stokje voor.
Wat mij betreft mag iedereen over zijn eigen leven beschikken en besluiten wanneer dat ophoudt. Voor de meesten is dat op het moment dat het echt niet meer gaat en je hart er mee ophoudt. Sommigen echter besluiten het heft in eigen hand te nemen en te bepalen wanneer het genoeg geweest is. Ook goed, vind ik.
Welke inzichten bracht de rolprent mij? Dat het leven mooi is en iedereen zijn eigen bijdrage daaraan levert? Dat is geloof ik wel wat de regisseur mij wil laten geloven. Oké, laat ik dan geen spelbreker zijn. There ain't no easy way to cry.
zondag 12 juli 2009
Meer
ik wil meer....
ach zo veel meer
meer van alles wat ik al heb
maar niet meer van minder.
Bij het schrijfproces is minder meestal meer
dus wil ik het vandaag hier maar bij laten.
ach zo veel meer
meer van alles wat ik al heb
maar niet meer van minder.
Bij het schrijfproces is minder meestal meer
dus wil ik het vandaag hier maar bij laten.
zaterdag 11 juli 2009
Minder...
.. ik neem me voor
minder geld uit te geven
minder wijn te zuipen
minder chocolade te eten
minder te snoepen
minder irritante vragen te stellen
minder te zeuren
minder overbodig te zijn
minder te fantaseren
minder zelfmedelijden te hebben
minder mensen lastig te vallen
en dit in willekeurige volgorde
morgen doen we meer.
minder geld uit te geven
minder wijn te zuipen
minder chocolade te eten
minder te snoepen
minder irritante vragen te stellen
minder te zeuren
minder overbodig te zijn
minder te fantaseren
minder zelfmedelijden te hebben
minder mensen lastig te vallen
en dit in willekeurige volgorde
morgen doen we meer.
dinsdag 30 juni 2009
Half
Voor sommige mensen is het glas half vol, voor andere half leeg.
Voor sommige mensen is het jaar half voorbij ......
Morgen is het 1 juli. En het jaar half voorbij. Ik kan er niets anders van maken.
Vandaag op de laatste dag van de eerste helft van het jaar zag ik een vrouw in de trein. Niks bijzonders toch. De vrouw zat bij het raam, ik stond in het gangpad op weg naar de uitgang. Als we CS Amsterdam binnenrijden, verzoekt de conducteur ons om uit te stappen en onze spullen mee te nemen. Waarom vraag ik mij af. Als ik nou een retourtje gekocht heb in Amersfoort en ik wil meteen terug? Waarom moet ik dan uitstappen in Amsterdam?
Waarschijnlijk omdat de schoonmakers even de prullenbakken leeg maken. Het slaat nergens op want als alle passagiers uitgestapt zijn, begint het instappen van de reizigers naar Amersfoort. Dat de trein daar nog pakweg 23 minuten blijft staan kan hen niet deren.
Maar dit terzijde.
De vrouw bij het raam probeerde wanhopig een snik te onderdrukken. Mijn belangstelling was meteen gewekt, zeker omdat er nog iemand naast haar zat. Blijkbaar waren ze vreemden voor elkaar deze vrouw en de medepassagier. Even dacht ik dat ze alleen haar neus ophaalde omdat ze verkouden was. Maar ze deed het nog twee keer en ondertussen keek ik naar haar gezicht. Het was duidelijk, ze was erg verdrietig.
Arme vrouw. Ik had meteen met haar te doen. Uit ervaring weet ik dat het niet meevalt om een treurige stemming in de trein te onderdrukken. Je schaamt je voor tranen, want in het openbaar huilen dat is not done. Tenzij je een goede reden hebt zoals Maxima tijdens de huwelijksplechtigheid of als ze haar tweede kind voor de eerste keer naar school brengt. Vond ik trouwens wel een beetje overdreven hoor, die traan die ze wegpinkte. Wat is het toch een toneelspeelster denk ik dan. Hoewel ze het overtuigend weet te brengen. Maar dit terzijde.
Sommige mensen worden overvallen door trieste gedachten en moeten dan huilen. Zo is het en niet anders. En ik vind dat we ze die gelegenheid moeten geven, in de trein of waar dan ook. Ik twijfelde of ik ik de vrouw aan zou spreken. Misschien kon ik haar helpen. Toch deed ik het niet. Zwak denk ik nu. Had ik het maar wel gedaan. En niet zo half.
Voor sommige mensen is het jaar half voorbij ......
Morgen is het 1 juli. En het jaar half voorbij. Ik kan er niets anders van maken.
Vandaag op de laatste dag van de eerste helft van het jaar zag ik een vrouw in de trein. Niks bijzonders toch. De vrouw zat bij het raam, ik stond in het gangpad op weg naar de uitgang. Als we CS Amsterdam binnenrijden, verzoekt de conducteur ons om uit te stappen en onze spullen mee te nemen. Waarom vraag ik mij af. Als ik nou een retourtje gekocht heb in Amersfoort en ik wil meteen terug? Waarom moet ik dan uitstappen in Amsterdam?
Waarschijnlijk omdat de schoonmakers even de prullenbakken leeg maken. Het slaat nergens op want als alle passagiers uitgestapt zijn, begint het instappen van de reizigers naar Amersfoort. Dat de trein daar nog pakweg 23 minuten blijft staan kan hen niet deren.
Maar dit terzijde.
De vrouw bij het raam probeerde wanhopig een snik te onderdrukken. Mijn belangstelling was meteen gewekt, zeker omdat er nog iemand naast haar zat. Blijkbaar waren ze vreemden voor elkaar deze vrouw en de medepassagier. Even dacht ik dat ze alleen haar neus ophaalde omdat ze verkouden was. Maar ze deed het nog twee keer en ondertussen keek ik naar haar gezicht. Het was duidelijk, ze was erg verdrietig.
Arme vrouw. Ik had meteen met haar te doen. Uit ervaring weet ik dat het niet meevalt om een treurige stemming in de trein te onderdrukken. Je schaamt je voor tranen, want in het openbaar huilen dat is not done. Tenzij je een goede reden hebt zoals Maxima tijdens de huwelijksplechtigheid of als ze haar tweede kind voor de eerste keer naar school brengt. Vond ik trouwens wel een beetje overdreven hoor, die traan die ze wegpinkte. Wat is het toch een toneelspeelster denk ik dan. Hoewel ze het overtuigend weet te brengen. Maar dit terzijde.
Sommige mensen worden overvallen door trieste gedachten en moeten dan huilen. Zo is het en niet anders. En ik vind dat we ze die gelegenheid moeten geven, in de trein of waar dan ook. Ik twijfelde of ik ik de vrouw aan zou spreken. Misschien kon ik haar helpen. Toch deed ik het niet. Zwak denk ik nu. Had ik het maar wel gedaan. En niet zo half.
Abonneren op:
Posts (Atom)