de kunst van het bloggen

Twee jaar geleden bij mijn pensionering kreeg ik een zelfgemaakte schaal van keramiek. Dit cadeau was niet alleen heel erg leuk omdat het zelfgemaakt was maar inspireerde mij ook om zelf een cursus keramiek te gaan volgen. Het viel echter niet mee om een cursus te vinden die bij mijn wensen paste en nog niet volgeboekt was. Tot deze zomer toen ik mij kon aanmelden voor een introductiecursus bij Kleistad in Amersfoort. Op maandag 31 augustus zette ik de eerste stapjes in de keramiek wereld. Ik kreeg uitleg over verschillende soorten klei,gereedschappen en technieken en ging toen vol goede moed beginnen aan het eerste project: een duimpotje. Het woord geeft de essentie weer, je maakt het door je duim in een bolletje klei te steken! Zo ontstaat een holletje dat je steeds een beetje groter maakt door met duim en vingers de wand van binnen naar buiten te duwen en aan de buitenkant wat tegendruk te geven. Het lijkt heel simpel maar in de praktijk valt dat een beetje tegen. Dat ge...

.. ja het leven is tragisch. Je hoeft geen Aron Grunberg te heten om dat concluderen. "Er is veel te zeggen voor een tragisch wereldbeeld. De mens wordt beheerst door tegenstrijdige en veelal onvervulbare verlangens. Geen samenleving, hoe ideaal ook, kan daaraan een eind maken." (bron: Volkskrant 2 juni 2010) Zo is het maar net, Aron. Mijn leven is ook vol met tegenstrijdige gevoelens en onvervulbare verlangens. Daarom mag ik graag een potje dromen bij een brokje muziek. En omdat ik mijn lieve lezers graag laat meegenieten volgt hier een nogal tragisch lied:

 Voor het ledenblad van de Nederlandse Leverpatiënten vereniging schreef ik dit artikel op basis van informatie die door een ervaringsdeskundige in de MDL zorg verstrekt is. Ervaringsdeskundigheid: meer dan je eigen verhaal vertellen Tegenwoordig komen we steeds vaker ervaringsdeskundigen tegen in zorg. Deze nieuwe professionals zetten hun eigen ervaring met chronische ziekten in om patiënten praktische steun en zelfregie te bieden.   Wat kunnen ze betekenen voor jou als leverpatiënt ? Een gesprek met een ervaringsdeskundige  over de de rol van ervaringsdeskundigheid in de MDL zorg. Een ervaringsdeskundige gebruikt zijn persoonlijke ervaringen om leverpatiënten te ondersteunen, vragen bespreekbaar te maken en hun eigen regie te versterken. Maar hoe zorg je ervoor dat je eigen verhaal niet de boventoon voert?  “Je eigen herstelverhaal is een vertrekpunt. Het kan helpen om verbinding te maken, drempels te verlagen en gelijkwaardigheid te creëren. Maar het gaat nie...

Morgen rijd ik met bedwelmende bloemen naar je toe. Bij binnenkomst in atelier de Kraamkamer tref ik een tafel vol met vaasjes bloemen. De schildersezels staan er in een cirkel omheen opgesteld. De workshopdeelnemers druppelen binnen en zoeken een plekje bij een ezel. Vanmiddag gaan we onder de deskundige en bezielende begeleiding van Helga Kos bloemen tekenen met houtskool op grote vellen papier. Gaandeweg de middag bedwelmde de geur van sommige bloemen mij en deden me denken aan t gedicht van Slauerhoff waarin hij met bedwelmende bloemen naar zijn geliefde gaat om te ontdekken wat haar gevoelens zijn. Het was weer hard werken deze middag maar zeer de moeite waard.

Een kleine pleidooi voor gezond verstand. In mijn werk als ambtelijk secretaris probeer ik in ieder geval zelf door mijn gezond verstand te gebruiken problemen te analyseren en tot een oplossing te komen. Ik verwacht ook van OR-leden dat ze dit doen. In de praktijk gebeurt  dat jammer genoeg niet erg regelmatig en blijven we rondjes draaien, zijwegen inslaan etc. Voor OR-leden is het van belang dat ze uiteindelijk tot een oordeel komen over bepaalde zaken. Dan is het wel fijn als je een groep mensen hebt die een beetje logisch kunnen nadenken. Het probleem is dat de wet voorschrijft dat iedere werknemer zich kan laten kiezen in de OR. Daarmee vervalt de mogelijkheid om leden te selecteren op bepaalde eigenschappen en vaardigheden. Dus zullen we af moeten wachten wie zich beschikbaar stellen en of ze in staat zijn om hun gezond verstand te gebruiken. En misschien is dat maar goed ook!

Een week geleden bezocht ik de tentoonstelling van Karel Appel in het Gemeentemuseum in Den Haag. Een heel inspirerende dag. Op de terugweg bespraken we niet alleen de schildertechnieken van Karel maar ook het hebben van een eigen website om je werk onder de aandacht te brengen. Zo kwam ook dit blog ter sprake en besloot ik paar dagen later een kijkje te nemen. Tot mijn schrik zag ik dat ik al heel lang niks meer geschreven heb. Daar moet verandering in komen. Dus beste lezer ik ga mijn best doen. Een nieuwe invalshoek voor dit blog heeft zich aangediend. Ik ga schrijven voor en over mijn ongeboren kleinkind. In juli krijgt mijn oudste dochter haar eerste kindje. Een gebeurtenis waar ik erg blij mee ben en naar uitkijk.  Nog ruim vier maanden wachten!

nr 6 nr 4 Bladerend in het mapje afbeeldingen op mijn pc kwam ik deze foto tegen en meteen kreeg ik weer de kriebels.  Drie jaar geleden stond ik oog in oog met dit staaltje van verval  op een klein eiland in de zee van Marmara. Toen kon ik er mijn ogen niet van afhouden omdat het zo prachtig was vooral in vergelijking met het identieke buurhuis. Nr 4 is duidelijk beter onderhouden en waarschijnlijk nog bewoond, terwijl nr 6 er verlaten bijligt.  Ongepolijst en onopgesmukt toont het zich aan de buitenwereld. Ik vind het intrigerend om te zien hoe dit huis achtergelaten is en overgeleverd is aan de natuur. Dagelijks blootgesteld aan de felle zon en een zilte wind wordt het hout onbarmhartig kaal geschuurd. Daar kan geen  schilder tegen op. Het balkon boven de voordeur zucht onder zijn eigen gewicht en zakt langzaam maar zeker in elkaar.   Hoe kom...

Het is vrijdagavond. Ik luister naar het Platenpaleis. Belle Helene van Doe Maar Gewoon een fris liedje uit de jaren tachtig. Nog steeds leuk om te horen. Een beetje zwoel gezongen door Henny of is het Ernst? Nee dat is de stem van Ernst-Jansz of toch niet. De twijfel slaat toe. Wie het weet mag het zeggen. Ondertussen ben ik doorgeschakeld naar de dromen van Johanna.

De kunst van het bloggen dreigt mij te ontglippen. Al bijna een jaar geen nieuwe post. Het lijkt alsof mijn wereld na het overlijden van Hella Haasse tot staan is gekomen. Maar niets is minder waar. Er zit juist heel veel dynamiek in mijn leven. Ik kocht een huis in Vathorst. Na ruim 21 jaar liet ik Monnickendam achter mij en ik verwachtte dat ik op z´n minst zou gaan twijfelen en misschien zelfs wel spijt zou krijgen. Maar er is het afgelopen half jaar geen dag geweest dat ik terug verlangde naar mijn oude woonplaats. Het lijkt wel alsof alles in Vathorst leuker is. Een klein minpuntje is het lawaai van de auto´s op de A1. Sommige ochtenden word ik wakker met het gevoel dat mijn bed naast de snelweg staat. In Monnickendam was in de verre omtrek geen snelweg te bekennen dus ik wist ook niet hoe dat klinkt. Nu wel, maar ach het went. huis en tuin in Vathorst stadslandbouw bij tuinpark Laakzijde Na een korte periode van zoeken en wennen kwam ik terecht bij tuinpark...

Ook Hella Haasse niet. Maar Hella heeft wel een grote voorsprong op de meeste van ons sterfelijken. Zij blijft voortleven in haar boeken. Gelukkig voor ons achterblijvers heeft zij ons een groot oeuvre nagelaten. Toegegeven ze stond veel minder in de spotlights dan haar collega's Mulisch, Hermans en Reve. In de luwte werkte ze echter onverminderd voort aan haar romans en essays. Ik ben al lang een groot liefhebber van haar werk. Bij nadere beschouwing zou ik niet eens één lievelingsboek kunnen noemen. Het waren er meerdere. Ik denk aan De ingewijden , een vrij onbekend roman. Voor mij interessant genoeg om enkele malen te herlezen. Berichten van het blauwe huis, dat heb ik zeker al drie of vier keer gelezen. Andere favorieten,  De wegen der verbeelding en Sleuteloog. Om maar te zwijgen van haar autobiografische werk, Het dieptelood van de herinnering. De laatste jaren werd het steeds stiller rond Hella Haasse. Nu zal er dus nooit meer een nieuw werk komen. Misschien zijn er er...

"Eindelijk. Ze zijn weg. De muizen die bivakkeerden op mijn zolder " verzuchtte ik drie  jaar geleden. Na mijn verhuizing naar een jaren vijftig woning was ik verbaasd over deze mini monsters die je helemaal dol kunnen maken met hun getrippel en geknaag. Het was een kwestie van lange adem voordat ik ze voorgoed verjaagd had.  Veel geduld en  moorddadige middelen hebben mij uiteindelijk de overwinning gebracht. De rust keerde weer, niet langer werd ik 's nachts uit mijn slaap gehouden door deze kleine obstakels.  Zo nu en dan vind ik nog een volledig uitgedroogd exemplaar als ik weer eens op mijn zolder rondstruin. Nu rest mij nog het uitroeien van zevenblad in de voortuin. Dit houdt mij ook al jaren bezig. Het is vele malen hardnekkiger dan de muizen op zolder.  Ach dat is ook niet zo gek. Tenslotte heeft het goedje een ondergronds wortelnetwerk en houdt het van woekeren. Elk voorjaar stort ik mij vol goede moed op het groen blaadje en trek ook n...

Doors by Eva Schram

Friesland en fado. Twee begrippen die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen hebben. De wonderlijke werkelijkheid is anders.Christina Branco zong er de poetische teksten van Slauerhoff in een koude kerk. En nu hebben we  Nynke Laverman . Nynke vertaalde gedichten van Slauerhoff in het Fries en zingt ze op de muziek uit de Portugese fadotraditie. Slauerhoff was vaak te vinden in Lissabon waar hij melancholiek over de Taag staarde. Blijkbaar zit er iets in de Friese aard dat raakvlakken heeft met de Portugese. 

Zaterdag 11 september 2010 vertolkte de Japanse pianiste Naomi Tamura werk van Eugene Sigaloff, Alexander Scriabin en Karol Szymanowski in het kerkje van Zuiderwoude. Zij deed dat op geheel eigen wijze, elegant en hartstochtelijk. Haar spel is geen verfrissend zomerregenbuitje,  geen kabbelend beekje hoewel zij toch put uit de romantische traditie. Heftig en vol onverwachte wendingen legt zij klemtonen in de composities van oude en nieuwe meesters die nog lang nawerken in mijn hoofd. Programma Intermezzo 2009 E Sigaloff Intermezzo 2004 Tonicity 1981 Four Preludes, opus 33 A Scriabin Etude opus 8 nr 8 Etude opus 8 nr 2 Uit  ´Nine Preludes' Opus 1 nr. 6.7..8 K Szymanowski Uit ´Four Etudes´opus 4 nr. 3

Deze week werd mij onverwacht een liefdes snack aangereikt. Het was op een jubileumfeestje op mijn werk dat ik uit een heuse snackbar een gedicht mocht trekken. Ik opende het luikje waarachter zich normaliter kroketten of frikadellen bevinden en nam er een opgevouwen papiertje uit. De man die het snack kastje op zijn buik droeg, las mij het gedicht dat er op stond voor. Het ging zo: Liefdes snack Weet waar ik zo van hou een bal gehakt met heel veel mayonaise een broodje tartaar heerlijk rauw kip aan het spit met vers gebakken frietjes maar het meest van alles hou ik van jou Was getekend de Literaire snackman Leuk toch.

Met de geboorte van mijn eigen website is dit blog geworden tot kraamkamer van stukjes. Hier kan ik oefenen en experimenteren. Mijn hersenspinsels uitproberen en laten marineren tot ze rijp zijn voor publicatie. Een website is tenslotte een serieus medium waar verantwoordelijk mee omgesprongen dient te worden. Dus geen vage bijdragen over hysterische verlangens of obsessies maar professionele zakelijke berichten. Oordeel zelf

worden kaal. Tot dit inzicht kwam ik toen een man met lang haar in een staartje mij passeerde terwijl ik wachtte op de trein. Hij was kalend en zag er nogal onverzorgd uit. Maar juist dat zette mij aan het denken en al denkend keek om me heen. Ik zag mannen met weinig haar en mannen met een royale bos, ook grijze haren. Wat opvalt is dat de mannen die neigen naar kaalheid, hun haar nogal eens millimeteren. Ze doen dit denk ik om het probleem te camoufleren maar vestigen er daarmee juist de aandacht op. Sommige gaan nog een stapje verder en besluiten om hun hoofd rigoureus kaal te scheren. Dat is ook een oplossing maar laat ik er dit van zeggen: je moet er wel het hoofd voor hebben. Persoonlijk prefereer ik mannen met lang weelderig haar maar wel verzorgd graag.

nog steeds in de ban van Willy. 1995 New Orleans Uit het moeras stijgen giftige dampen op weerwolven belagen de arme inwoners in het holst van de nacht vallen de vampieren aan Enjoy my one desire

A: Weleens een koe zien optreden? B: Hoezo, kan een koe optreden dan? A: mmm zeker kan dat. Tenminste op de Parade B: O, nou dat zal dan wel. Na deze nuchtere constatering brak het gesprek tussen A en B af. Logisch lijkt mij als je zo'n antwoord krijgt. A zag dus op de Parade een koe in de voorstelling New York. A ging voor mevrouw ten Kate (ik hou van goeie sfeer en eten met een leuke tafelheer) maar omdat de kaartjes ter plaatse uitverkocht waren, besloot A om naar de voorstelling New York te gaan. Niet wetend dat de hoofdrol weggelegd was voor een koe. Het dier was door haar theatercarrière aan een wisse dood ontsnapt. In het dagelijks leven eindigen koeien die geen melk meer geven in het slachthuis. Maar daar ging het verhaal niet over. Dat ging over een man die met een koe door New York liep, in 2009 bij het 400 jarig bestaan van deze stad. B: Was dat alles? A: huh ja, hoezo? B; Ik weet niet hoor, heb je daar geld voor betaald? A: Eh ja...... En dat is een waarheid als een k...

Drie euro kost een retour Groningen Kropswolde met voordeelurenkorting. Dan kan het niet ver zijn, denk ik bij mezelf. Mijn vermoeden blijkt juist als ik tien minuten later op het station Kropswolde sta. Schuin achter mij ligt het stationsgebouw waar ik naar op zoek ben. Als ik het spoor oversteek valt mijn blik op het bordje 'gesloten' dat op de deur van het gebouw hangt. Dat is nou vervelend. Kom ik helemaal naar Kropswolde, is het museum gesloten. Ik besluit om toch maar even te gaan kijken, misschien kan ik door de ramen iets zien. Achter de deur zie ik een paar schilderijen aan de muur hangen. Verder staat er van alles en nog wat, oude huishoudelijke apparaten en allerlei voorwerpen die ik niet direct kan thuisbrengen. Intrigerend maar helaas ik kan niet naar binnen. Wellicht heeft het dorp nog meer te bieden dan alleen dit museum voor oude handwerktuigen. Na enig doelloos heen en weer geloop ontdek ik een molen met een winkel. Maar die is gesloten wegens vakantie. Krops...